İNŞALLAH

Atmayın Recepler, görünürde din kardeşiyiz...

Şırnak'ın Beytüşşebap ilçesinde terör örgütü PKK tarafından düzenlenen hain saldırıda şehit olan kahraman askerlerimiz, vatan evlatlarımız için renk çümbüşü dünyalık televizyonlar sözleşmiş gibi, kelime kelime, hatta harf harf aynı cümlelerle donatılmış haberler yapıyorlar. "Yüreğimiz yanıyor." diyorlar.(Orman yangınlarında da "Ciğerlerimiz yanıyor" lafzını kalıplaştırmışlar, kullanırlar...Trafik kazaları için kullandıkları deyim "Can Pazarı'dır. Bilmezler can nedir, pazar neye denir. Çünkü bilgileri kıt, genel kültürleri küt. İlmi değil yaptıkları. ) Haber içinde geçen satırlar biri tarafından yazılmış, belli. Ajans servisi  görüntüler ve o görüntüler üzerine söylenmesi gereken cümleler… Satırlar tükenince de vur patlasın çal oynasın yayınlar...

Devamını oku...

İNŞALLAH
Furkan İLERİ tarafından yazıldı.   
Perşembe, 05 Ekim 2017 07:03
Unutulan İncelikler
altGüzel bir mayıs günü idi. Sabahleyin bir aile dostumuz, bizi Ankara Kalesi’nde Boyacızade Konağı’na götürdü. Bahçede oturduk çay içtik, gözleme yedik. O günün güzelliğini, yıllardır unutamıyorum. Bir taraftan çayımızı yudumlarken, bir taraftan da bahar çiçekleri açmış dalların üzerindeki kuşların cıvıltılarını dinliyorduk. Kahvaltı bitince, konağı gezmeye başladık. İkinci katta bir odaya girince, duvarda konak sahibinin fotoğrafını gördük. İnanılmayacak kadar güzel, asil, pırıl pırıl bir beye­fendinin görüntüsü gözlerimizi kamaştırdı. Yıllardır o temiz, o asil bakışları unutamıyorum. Bazen rüyalarıma giriyor. Öyle bir bakış ki, sanki hem zâhiri, hem bâtını görüyordu. Ürperdim. “Allah’ım” dedim. “Bu ne muhteşem insan... Keşke hayatta olsa da mübârek ellerinden öpsem, hayır duasını istesem.” O sırada içeriye bir zat girdi. Herhalde konakla ilgili olmalıydı ki, biz ka­pıdan girerken hoşgeldiniz demiş, yer göstermiş, bizimle ilgi­lenmesi için bir garsonu göndermişti. Kendisine döndüm, bu zatın kim olduğunu sordum. “Dedem,” dedi. Mesleğini sordum. “Semerci ustasıydı” dedi. O gün bu gündür, bu kısa konuşmayı düşünüyor, ürperiyorum. O nasıl bir aile ve toplum düzeni idi ki, bir semerci ustası mânen böyle yükselebiliyor, ilerleyebiliyor, yücelebiliyordu. Olaya sosyolojik açıdan objektif olarak bakacak olursak, o semerci ustasının bu çizgiye ulaşmasında yalnız olmadığını görüyorduk. Onun yanısıra, onu doğuran, büyüten, yetiştiren bir anne vardı. Evde sevgiyi, saygıyı ve otoriteyi temsil eden bir baba vardı. Kardeşleri üzerine titreyen ablalar, ağa­beyler vardı. İhtişamlı duruşları ile her an Allah’ın huzurunda olduklarının bilincinde olan büyükanneler, büyükbabalar vardı. Bakışlarından oturuşlarına kadar edep, incelik, zarâfet örneği olan komşu teyzeler vardı. Gittiği okulda ona okuma, yazma öğreten, nur yüzlü hocaları vardı. Bu gibi durumlarda, olaya çok yönlü bakmak gerekiyor. Kendi çocukluğumu düşünüyorum. Börekçi Hafız Ağa, mahallemizin gelir düzeyi açısından en zor durumda bulunan insanıydı ama, onun bakışlarını, duruşunu, müşterilerine hitap edişindeki ses tonunu düşünüyorum. Acaba diyorum, filânca yerdeki insanlar arasında, Börekçi Hafız Ağa inceliği, zarâfeti ve edebine sahip olan bir kimse çıkar mı?
Yunus bir şiirinde, “Gören göz değil, gönüldür” der. Bu anımı çevremdeki bazı insanlara anlattım. “Aman” dediler. “Semerci Ustasının gidip de neyini göreceğiz?” Boşuna dememişler, “Görenedir görene, köre nedir, köre ne?" İnsanlık kültür tarihinde, bir toplumun bu kadar kısa zamanda, bu kadar yozlaştığı ender görülen vakalardandır. İnsanoğlu, sürekli bir gelişim içinde; gördüğü, işittiği, okuduğu her şey onu etkiliyor. Bir insan, dâimi negatif etkiler altında bulunuyorsa, ondan güzel, uygar, pırıl pırıl bir insanın davranışlarını bek­lemeye hakkımız olur mu? Adına haber diyorlar, gazete say­falarından, radyolardan, televizyon ekranlarına kadar hepimiz, her gün, sürekli olumsuzluk ateşi açan silâhların karşısında bulunuyoruz. Temiz, hassas, ince ve güzel bir insan ruhu, bu negatifliğe, bozulmadan, kirlenmeden, dejenere olmadan ne kadar dayanabilir? Neden objektifler hep kötüler üzerine çevri­liyor? Sonra insanlar okudukları, işittikleri bu haberleri bilme­yenlere de götürebilmek, taşıyabilmek için, sanki birbirleri ile yarış ediyorlar. Ne büyük gaflet, dalâlet, hatta ihânet. Kime karşı? Önce kendimize, sonra bütün insanlara...
Yüce Pey­gamberimiz bir Hadis-i Şerifinde, bize gideceğimiz yolu, o inanılmaz veciz üslûbuyla ne güzel gösteriyor. “Ya hayır söyle, yahut sus.” Soruyorum sizlere, Resulullah Efendimizin bu Hadis-i Şerifini hayatında yaşayıp uygulayan kaç kişi gördünüz? Mânâ yolunun büyükleri, buna o kadar önem vermişler ki, günlük konuşma dilinde bile, sonsuz bir dikkât ve hassasiyet ile bunu uygulamışlar. Hep müspet olanı, güzel olanı, ince ve zarif olanı, hayırlı olanı dile getirmişler. Negatiflikler karşısında, baş­larını önlerine eğerek sükût etmişler. Yak ve söndür kelimeleri, hassas insan gönüllerinde yangın imajını hatıra getirebilir diye, “ışığı yak, ışığı söndür” dememişler de, “ışığı uyandır, ışığı din­lendir” demişler. Kırk yıllık karı koca bile kabalık olmasın, lau­bâlilik olmasın diye, birbirlerine isimleri ile hitap etmemişler de, “efendi” demişler, “hatun” demişler; “bey” demişler, “hanım” de­mişler. “Beyefendi”, “hanımefendi” kelimelerinin ürperten yüce­liğine yan bakmışız, kabalığın zirvesine çıkarak, birbirimize “bay” demişiz, “bayan” demişiz.
Büyük velî Muhammed Nûrul Arabî Hazretleri, bir gün sohbet ederken, kazara ağzından “ben” kelimesi çıkmış, hemen kalkmış, lavaboya gitmiş, mübârek ağ­zını kırk kere yıkamış. “Efendi Hazretleri, ne yapıyorsunuz?” diye sorulunca, “Ben kelimesini kullandım, ağzım necâsetle doldu, necis bir kap, ancak kırk kere yıkanırsa temizlenebilir” demiş. Mânâ güzelliklerinden, efendilikten, incelikten, edepten ne kadar uzaklaşmışız... İnsanlar her gün lüzumsuz yere o kadar çok konuşuyorlar ki, ne olur, hiç olmazsa bizler “Ya hayır söyle, yahut sus” Hadis-i Şerifini günlük hayatımızda uygu­layabilsek. Ne bekliyoruz?
Gerçeğe varmak için, berrak bir zihne ihtiyacımız vardır. Bulanık, karmakarışık, stresli bir zihinle bir yere varılamaz. Şüphesiz, nefis kötülüğü emredicidir. İnsan nefsaniyetten uzak­laştığı oranda güzelliği seyredebilir, hissedebilir, sezebilir, ger­çeği anlayabilir, iyiyi keşfedebilir. Mevlânâ, “Bir insanda gurur ve kibir, ağzını açtığı andan itibaren, sarımsak gibi kok­maya başlar.” der. Önemli olan “ben”i aşabilmek, “ben”siz bir âleme yükselebilmektir. Eteklerimiz “ben”de kaldığı sürece yer­de sürünmeye mahkûmuz...
Gerçeğe ve güzele ulaşmanın yolu, “hayret duygusu”dur. Felsefenin de, ilmin de, san’atın da kaynağı budur. Güzellik kavramınındoğup gelişmesi için ilk şart, kalp temizliğidir. Vücut bir mâbettir.İçinde sana, senden yakın olan vardır.
Dünyada herkesin yapacağı iş, bir görev vardır. Önemli olan, önündeki işi zevkle, heyecanla, aşkla yapabilmektir. Kal­binde taşıdığı en güzel duygularla işi arasında bir ayniyet kura­bilmektir. Beklemesini, sabretmesini, tahammül etmesini birara­da öğreniyoruz. Karakter orada şekilleniyor, güçleniyor. Acıları­mızı orada disiplin altına alıyoruz. Dünyada yalnız çalışan in­sanlar yararlı ve mutlu olabilirler.
Hayata önyargısız baktığımız zaman her şey daha farklı oluyor. Hayat hiçbir zaman, tarihin hiçbir döneminde ışık dolu olmadı efendim, yarın da olmayacak. Bütün mesele bizim bakış açımızda. Hayata sabit fikirlerle değil de o muazzam güzelliği görmek için baktığımızda her şey mükemmel oluyor. Bize göre dost arıyoruz, bize göre komşu arıyoruz, bize göre meslektaş arıyoruz, ama ne oluyor, bulabiliyor muyuz? Hayır. Tabiatta birbirinin aynı yaratılmış iki hücre bile yok. Şunu düşünsek, biz okyanusta bir fındık kabuğu bile değiliz. Mahatma Gandi ki Mahatma Hintçe evliya demektir diyor ki, “Evden çıkınca kendimi ayakkabımın üstündeki bir toz zerresinden daha büyük görecek olursam utanır, Allah’a sığınırım.” Her şey gönlünce olursa bir süre sonra insan firavunlaşır. Birdenbire zengin olmak, meşhur olmak insanın düşünce yapısını değiştiriyor. İnsanın tekâmül etmesi için zorluklara da dayanması gerekiyor. İşte gerçek aydın budur. Gerçek hayatta, tabii düzensizlikler, iftiralar, yanlış anlaşılmalar, zorluklar da var. Tabii olacak efendim. Ben acıların, sıkıntıların bazen hastalıkların insanları olgunlaştıracağı kanaatindeyim. Öyle yiyelim, içelim, sokaklarda gezelim, eğlenelim…Bu şekilde olgun insan olabilir miyiz? Hayatta geride bir isim bırakmış, yer edinmiş insanlara bakın, göreceksiniz ki hepsi çeşitli sıkıntılar yaşamış kimselerdir. Kainatın en büyük, en güzel, en muhteşem insanı Resullullah Efendimiz Buyuruyor ki, “Allah’a kasem ederim ki insanların içinde benden daha fazla sıkıntı çeken olmamıştır.”
 
 
 
Turkish Arabic English