ON DÖRT ASIR EVVELDİ.

Bilmiyoruz... Pek çoğumuz bilmiyor... Ömür denilen şeyin sayılı nefes almaktan ibaret olduğunu, hiç beklemediğimiz bir anda nefesimizin kesilebileceğini, gözlerimizin ferinin söneceğini pek çoğumuz bilmiyoruz. Çoğunlukla ağlanacak hallerimize gülüyoruz, hayatın tadı gülerek çıkarılır sanıyoruz. Ruhumuz kederde bizler neşenin yandaşı olma gayretindeyiz. Hakikatin ne olduğunu, nasılını bilsek hiç komşumuza hatır sormaz mıyız, kardeşimizi aramaz mıyız, küs olduklarımızla barışmaz mıyız? Şu an nefes alıyoruz, ya yarına kadar ise hayatımız; hatta yarından da yakınsa, yarım dakika sonra ise, saniyeler sonrasında ruhun asıl sahibi olan Yaratıcımıza teslimiyetimiz gerçekleşecekse, neden hala boşluğa bakıp, boşa zaman öldürüyoruz ki? Bende bilemiyorum. Hiç ölmeyecekmişiz gibi, bildiğimiz yahut çevremizden gördüğümüz şekil yaşamaya devam ediyoruz. Bizim gibi dünyalık bir adam keyfi ile haşır neşirken gerçekle yüzyüze gelmiş, bakın aralarında nasıl bir kısa sohbet geçmiş...

Devamını oku...

ON DÖRT ASIR EVVELDİ.
Ayfer AYTAÇ tarafından yazıldı.   
Cumartesi, 25 Mayıs 2013 07:35
Bir Gece
 
alt
 
On dört asır evvel, yine bir böyle geceydi,
Kumdan, ayın ondördü, bir öksüz çıkıverdi!
Lâkin o ne hüsrandı ki: Hissetmedi gözler; 
Kaç bin senedir, halbuki, bekleşmedelerdi!
Nerden görecekler? Göremezlerdi tabî'î: 
Bir kere, zuhûr ettiği çöl en sapa yerdi; 
Bir kere de, ma'mure-i dünyâ, o zamanlar, 
Buhranlar içindeydi, bugünden de beterdi. 
 
Sırtlanları geçmişti beşer yırtıcılıkta;
Dişsiz mi bir insan, onu kardeşleri yerdi! 
Fevzâ bütün âfâkını sarmıştı zemînin 
Salgındı, bugün Şark'ı yıkan, tefrika derdi. 
 
Derken, büyümüş, kırkına gelmişti ki öksüz, 
Başlarda gezen kanlı ayaklar suya erdi! 
Bir nefhada kurtardı insanlığı o ma'sum, 
Bir hamlede kayserleri, kisrâları serdi! 
Aczin ki, ezilmekti bütün hakkı, dirildi; 
Zulmün ki, zevâl akılına gelmezdi, geberdi! 
 
 
Âlemlere, rahmetti, evet, Şer'-i mübîni, 
Şehbâlini adl isteyenin yurduna gerdi. 
Dünya neye sâhipse, onun vergisidir hep; 
Medyûn ona cem'iyyeti, medyûn ona ferdi. 
Medyûndur o ma'sûma bütün bir beşeriyyet... 
Yâ Rab, bizi mahşerde bu ikrâr ile haşret.
 
 
Ya Rabbim, Seni bulup Sende Kalmayı,İstedigin Gibi Kul Olmayı "LEBBEYK" Deyip,Cemalinle Şeref Bulmayı Nasip Eyle Cümlemize. Amin.
 
 
 

Turkish Arabic English