MESTAN’IN MİRASI
Zeynep kadın, küçük yerleşim yerinde dul kaldığından beri yalnız yaşıyordu. Kocasından kalma evinde, bahçesinde yetiştirdiği bitkilerin bakımıyla yaşamını idame ettiriyordu. Yoksul sayılacak kadar fakirdi. Kimi kimsesi yoktu. Ağır aksak da olsa evinin bütün işlerini kendi yapardı. Zaten yediği içtiği öğün geçirici hafif yiyeceklerdi. Küçük evi, bahçe içinde kalın ağaçların ortasında, sessizlikle çevriliydi. Evinin bulunduğu sokakta komşuları vardı ancak Zeynep kadınla hiç biri ilgilenmiyordu. Üstünde başında yeni urbaları olmadığından dolayı onu meczup bilip korkudan yaklaşamıyorlardı. Kendi halindeki bu kadına yalnızlık kimi zaman ağır gelse de, bazen bu sessizlik ona huzur veriyordu. Sıcak ve uzun bir yaz mevsiminden sonra, kışın sert bir
MESTAN’IN MİRASI Devamını Oku »