YAĞMUR VE BEN
Göz kapaklarımı kapattığımda, içeride hâlâ dinmeyen o kadim uğultuyu duyarım. İnsanın içine bir serinlik, bir katre huzur düşüren o masmavi hüzün… Yağmur, sadece göğün yeryüzüne duası değildir; benim ruhumun aynadaki siluetidir. O, her damlasında ömrün en ince sızılarını taşıyan bir misafirdir; bense o misafiri bekleyen, kapısı hep ardına kadar açık kalmış eski bir ev… Her şey gökyüzünün ağırlaşmasıyla başlar. Bulutlar, içlerinde yüzyılların hasretini biriktirmiş gibi koyulaşır, gri bir tül gibi örter üstümüzü… O an zaman yavaşlar. Şehir, telaşını bir kenara bırakır; sokaklar, evler, gölgeler sükûnete bürünür. Ben, pencere kenarındaki yerimi alırım. Camda beliren ilk buğu, dışarıdaki bekleyişin ilk mırıltısıdır. Ve