Genç adamın biri, dermiş ki babasına her gün:
– “Benim de dostlarım var, hem de senin dostlarından çok…”
Baba itiraz edermiş:
– “Olmaz öyle çok dost… Hakikisi belki bir, belki iki; fazlasını bulamazsın hakiki dostun…” diye devamlı söylenirmiş…
Derken, aralarında başlamış bir tartışma… Karar vermişler bir sınava… Dostun hakikisini anlamaya…
Bir akşam bir koyun kesmişler ve koymuşlar çuvala… Baba demiş ki oğluna:
– “Hadi al bu çuvalı, şimdi götür dostuna…”
Oğul şöyle bir bakmış, çuvaldan kanlar damlamakta; sanki öldürmüşler de bir adamı, koymuşlar çuvala… Dıştan böyle sanılmakta…
Delikanlı, dostunun -dostluğunu- ispat etmek için sırtlamış çuvalı, gitmiş en iyi bildiği dostuna… Çalmış kapıyı… O dost bakmış çuvala, hem de kanlı… Kapamış hızla kapıyı delikanlının suratına…
Almamış içeri arkadaşını…
Böylece tek tek dolaşmış delikanlı; kendince tanıdığı, sevdiği dostlarını… Ne çare, hepsinde de sonuç aynıdır.
Evlat geriye dönmüş ama içten içe yıkılmıştır. Babasına dönerek:
– “Haklıymışsın baba… Dost yokmuş bu dünyada; ne sana, ne de bana…”
Baba:
“Hayır Evlat… Benim bir dostum var -dost- bildiğim… Hadi, çuvalı al da bir kerede ona git!”
Genç adam, çuvalı sırtlamış tekrar… Babasının dostuna gitmiş. Alnından ter, çuvaldan kanlar damlamaktaymış.
Delikanlı, baba dostundan kabul görmüş, sevinmiştir. O dost, delikanlıyı almış hemen içeri… Geçmişler beraber arka bahçeye… Bir çukur kazmışlar birlikte… Çuvaldaki koyunu gömmüşler -adam- diye…
Üzerine de serpiştirmişler toprak… Belli olmasın diye de dikmişler bolca sarımsak…
Oğul eve dönünce:
– “Baba, işte gerçek dost buymuş…” diye haykırınca, babası:
– “Hemen hüküm verme! Daha erken, o belli olmaz daha… Sen yarın git o dostuma, çıkart bir kavga… Atacaksın iki tokat, hiç çekinmeden ona… İşte o zaman anlaşılacak, dostun hakikisi… Sonra gel olanları anlat bana…”
Genç adam, aynen yapmış babasının dediğini… Maksadı, anlamaktır dostun hakikisini…
Babasının dostuna istemeden basar iki tokadı… Der ki tokadı yiyen dost:
– “Git de söyle babana, biz satmayız sarımsak tarlasını böyle iki tokada..!”
Ya, işte böyle… Fazla söze ne hacet… Her konuştuğumuzu, iyice tanımadan dost bilmemeli…
Ayfer AYTAÇ