Zamanın henüz adını koymadığı, rüzgârın da taşların da sırrını kendi içinde sakladığı, dağların arkasında unutulmuş ıssız bir vâdî vardı. Bu vâdîde ne bir insan ayağının izi ne de dünyalık bir ses yankılanırdı. Orada her şey, kendi doğasının en saf hâliyle var olurdu. Vadinin tam orta yerinde, toprağın en derin damarlarından süzülen bir suyun kenarında, bütün ihtişamıyla bir “Gül” uyanırdı her seher…
O gül ki, rengini şafak sökerken gökyüzünün duyduğu o mahcup kızıllıktan alırdı. Sabahın ilk çîresi yapraklarına dokunduğunda, dünya onun etrafında döner, toprak sanki onun nefesiyle uyanırdı.
Ve o gülün ezelî bir sevdalısı vardı; adı yalnızlıkla anılan ama aslında yalnızlığın ta kendisi olan bir Bülbül…
Bülbül, gecenin en koyu, en kimsesiz saatlerinde yüksek dalların arasında mahzun dururdu. Gözü hep doğudaydı; karanlığın içinde sönmeye yüz tutmuş yıldızlara değil, henüz doğmamış olan o tek bir renge, o tek bir kokuya adanmıştı ömrü…
Bülbülün sevdası beşerî değildi; onda tenin ağırlığı yoktu, geçici heveslerin gölgesi düşmemişti zâtına… O, yalnızca varlığın en ulvî sırrına, gülün mahremine aşık olmuştu.
Gece, göğü yavaşça lacivert bir tülle örterken vadinin üzerini, bülbülün o kimsesiz göğsünden kopup gelen ilk nağme dökülürdü sessizliğe… Bu sıradan bir ses değildi; bir hasretin, bir vuslat özleminin, bir “Âh” ın en melodik hâliydi. Bülbül, şarkısını söylerken sanki gagasından dökülen her nota, ruhundan kopan bir parça gibi toprağa düşer, vadinin taşları bile bu derin hüzün karşısında titrerdi.
“Ey dipsiz toprağın en asil çiçeği… Ey gecemin sığınağı, rengine vurulduğum… Göğsümdeki bu sızı senin kokunla başlar, senin yokluğunla biter. Ben ki karanlığı mesken tuttum; sırf seni daha saf, daha aydınlık görebilmek için… Vuslat neden bu kadar dağlar ardında? Neden bu dikenler, aramıza çekilen o görünmez ve aşılmaz surlar?”
Gül, bülbülün bu feryadını dinlerken yapraklarını usulca titretirdi. Sesi yoktu gülün… O, kelimelerin bittiği yerde, sessizliğin en asil diliyle konuşurdu. Rüzgâr estikçe, o mahzun kokusunu bülbülün olduğu yöne bırakır, böylece varlığını hissettirirdi. Gülün her bir dikeni, aslında bu sevdadan duyduğu koruma hissinin, bu nihâyetsiz hasretin dışarıya vuran keskin çığlığıydı.
“Beni sev…” diyemezdi; çünkü aşkın en büyüğü, dile getirilemeyeniydi. O sadece beklerdi. Güneşin doğuşuyla birlikte açılır, en güzel kırmızısını yalnız onun için kuşanır fakat gün batımına doğru yapraklarını büzerek yine o sessiz bekleyişe çekilirdi.
Yıllar, belki de yüzyıllar böyle geçti vadide… Ne bülbülün sesindeki o kırık hüzün eksildi ne de gülün o asil ve mahzun duruşu bozuldu.
Bir gün, mevsimlerin en garip anında, gökyüzü kurşunî bir renge büründü. Uzun süren bir kuraklığın ardından vadiye öyle bir ayaz düştü ki, ne yaprakta canlılık kaldı ne de dallarda ses… Bülbülün tüyleri buğulandı, nefesi donacak gibi oldu. Fakat o, yine de yüksek daldan ayrılmadı; çünkü gitmek, unutmak demekti. Unutmak ise bu ebedî sevdada ölümden daha acıydı.
Gül, ayazın ve soğuğun şiddetiyle ilk defa taçyapraklarının ucundan sararmaya başladığını hissetti. Ömrünün son demleriydi belki de ama içinde bir gram bile pişmanlık yoktu. Tam o sırada, bülbül ömrünün en son, en derin, en dokunaklı nağmesini salıverdi karanlığa… Bu ne bir sitemdi ne de bir isyan; bu, varoluşun en saf anında, sevdiğinin önünde diz çöküşün, ona duyulan o sarsılmaz vefanın ta kendisiydi.
“Ey benim sessiz sultanım…” diye fısıldadı rüzgârın kanatlarında bülbül… “Aşk, kavuşmak değilmiş meğer; aşk, bir ömür boyu aynı yöne bakıp, hiç dokunamasan bile onun varlığıyla nefes alabilmekmiş. Ben seni gördüm, ben seni bildim. Dünyanın bütün gürültüsünü susturup, senin o dilsiz sesini ezberledim. Artık ne gam vuslat olmasa da…”
Bülbülün bu son sözüyle birlikte, göğsündeki o görünmez kor nihayet yerini sonsuz bir sükûnete bıraktı. Gül ise o an, içindeki bütün gücü toplayarak yapraklarından birini usulca bıraktı toprağa; sanki sevdiğiyle son defa vedalaşır gibi…
O gün bugündür, o ıssız vâdîde ne insan nefesi var ne de başka bir ses… Ama rüzgâr ne zaman gülistânın üzerinden esip o dağları aşsa, vâdîden hâlâ incecik, iç sızlatan bir nağme duyulur. Bilinir ki o, bülbülün güle olan o bitmeyen, zamansız ve beşerî lekelerden arınmış hasretinin, rüzgârda kalan yankısıdır.
Ayfer AYTAÇ