HÂTIRALAR

ÖĞRETMEN BABAM

Muhterem babacığım bir devir öğretmenlik yapmış… İstanbul’da üniversite son sınıfta okurken, yarıda bırakmış eğitimini… Çünkü o yıllarda devletin Latin alfabeyi öğretecek bilen gençlere ihtiyacı varmış… İlk öğretmenlik tercihini de kendi şehrinde, evine hayli uzak kırsal bir okuldan yana yapmış. O yıllar, 1940’lı yılların başları… Büyük şehirler; modern giyimli, asrî olarak adlandırılan insanlarla dolu… Babam da İstanbul’da onların arasında yaşamış, her gün bir yerde gününü gün ederek modernliğin tadını çıkarmış. Zaten babam çocuk yaşında memleketinden ayrılmış. Öksüz kalınca, üvey anne yanında yapamamış, ilkokulun akabinde İzmir’e halasının yanına gitmiş. Orta ve lise eğitimini İzmir’de, yüksek tahsilini İstanbul’da devam ettirirken; halkın üst tabakası

ÖĞRETMEN BABAM Devamını Oku »

BİR DEMİREL VARDI

Barajlar kralı Demirel… Parti lideri Demirel… Başbakan Demirel… Cumhurbaşkanı Demirel… Özünde, sözünde değişmeyen Demirel… Öz Anadolu çocuğu Süleyman Demirel… Kırk yıl ülke siyasetine damga vuran, ekonomisini yönlendiren şehrimin medâr-ı iftihârı bir Süleyman Demirel’di o… Zaman değirmeninin çarkları her önüne geleni öğütüyor. Kimler gelip gidiyor, gün geçince kimse bilmiyor. Şimdinin gençleri dünleri nereden bilecek? Anlatan olmasa kim kimi nasıl öğrenecek? Yahut yazılanı okumazsak fikrimiz nasıl oluşacak? Maalesef okumayı sevmeyen bir nesil var ama yine de ben diyeceğimi kalemim vasıtasıyla kısaca aktarayım. Bir köşede dursun, bulunsun… Evet gençler… Bugün-yarın genç olacaklar… Bu ülkeden bir “Çoban Sülü” geçti. Kendisi bu lakaba hiç gocunmadı.

BİR DEMİREL VARDI Devamını Oku »

MİLLETVEKİLİ OLACAKTIM

Bedavadan Milletvekili Olacaktım… Askerî yönetimin “Bülent Ulusu Hükûmeti” ilk seçimin tarihini açıklamıştı. 6 Kasım 1983… Bu seçimlere yalnızca Turgut Özal’ın “Anavatan Partisi“, emekli orgeneral Turgut Sunalp’in “Milliyetçi Demokrasi Partisi” (Meşhur Horoz Partisi) ve Necdet Calp’ın “Halkçı Partisi” girmişti. Yıldırım Avcı’nın “Doğru Yol Partisi” ile Erdal İnönü’nün “Sosyal Demokrat Halkçı Partisi” 6 Kasım 1983 seçimlerine sokulmamıştı. Ve Turgut Özal tek başına iktidar oldu. Bu seçimde bizim ilimizde (Isparta) ilginç bir durum yaşandı. Demirel’in kalesi bilinen yerde, kaleyi yıkma umudu olmayan Anavatan Partisi maddi-manevi namlı kişileri bünyesine kattı. Bu isimlerden “Metin Ataman”ı ilk sırada, “İbrahim Yaman”ı ikinci sırada, “Kemal Togay”ı üçüncü sırada

MİLLETVEKİLİ OLACAKTIM Devamını Oku »

TURGUT ÖZAL

Rahmetli Özal’ı Bir Hatıratla Analım… Bir zamanlar başımızdaydılar, şimdi hepsi ahiretlik oldular… Ölenin arkasından hep iyi yaptıkları işler, doğru yaşantıları dile getirilir. Benim görüşüme göre de tarihe mâl olmuş kişilerin, tarih sahnesindeki yanlışları da belirtilmelidir ki; bizden sonraki kuşak, bu liderlerin dört dörtlük olduklarını sanmasınlar. Onlarında beşer ve şaşar yönleri olabileceğini öğrenmiş olsunlar. Rahmetli Turgut Özal’ın iyi yönleri; siyasetteki liderlik ruhu, bugünkü yaşantımıza yön veren pek çok olguda öncü olduğu, ölüm yıldönümleri münasebetiyle ulusal medyada çokça yer alır. Ben ulusal medyanın değindiği ayrıntılara girmeyeceğim. Lakin kısaca şu kadarını söyleyeyim; Turgut Özal öldükten sonra değeri anlaşılan, geniş görüşlülüğünü icraata dönüştüren, yoğun

TURGUT ÖZAL Devamını Oku »

ECEVİT ESİNTİSİ

Bu Ülkeden Bir Karaoğlan Geldi, Geçti… Ne Ecevit, ne Demirel; bir zaman varlardı, günümüzde yoklar… Siyasette iki rakiptiler, hayat vadeleri doldu. Ecelleri geldi, dünyadan ayrıldılar. Ahiret yurduna göçtüler… Dünkü ünlü siyasetçiler sadece siyaset arenasından değil, yaşamdan da çekildiler. Süleyman Demirel, kırsalda yaşayan köylülerin babasıydı. Hiç ölmez sanılırdı. Her fani olan gibi sırası geldi, zamanı geçti. “Her nefis ölümü tadacaktır.” “Dünya hayatı zaten aldatıcı şeylerden ibarettir.” ayet-i kerimeler açık… Yaşarken akla getirmediğimiz ölüm; sıra kime gelirse, ayırımsız aramızdan alıveriyor. 1970’li yıllarda serinletici bir Ecevit Esintisi vardı. Bir “Karaoğlan” lakaplı bulundu bu ülkede, günümüzde “Bir zamanlar” diye anlatılır oldu. Bugün eski Başbakanlardan

ECEVİT ESİNTİSİ Devamını Oku »

DDT’Lİ “DÜN”LER

DDT ilacı insan vücuduna öldürücü zehir yayar. İlaçlanan evlerde canlı olmamalı ve bir kaç saat sonra evin her bir köşesi bolca havalandırılmalı… Haberlerde izledim, DDT ilacı sıkılan tavuk kümeslerinden toplanan yumurtalar, insan vücuduna zehir yayıyormuş. Avrupa kıtasındaki on yedi ülkede üretilen yumurtalar, risk taşıyormuş. Tavuğu-horozu kapalı mekanda karanlıkta hapis tutarsan, sıklıkla da kaldıkları yere böcek ilacı sıkarsan, olacağı budur işte. “Tavukların etine haşarat dadanmasın.” diye düşünüp ilacı basanlar, yumurtaların bu ilaçlardan zehiri kapıp, insanı hasta edeceğini akıl edememişler. Ne de olsa her Avrupalı akıl küpü olmuyor. Biz, çocukluğumuzda çoğu Anadolu insanı gibi ahşap evlerde oturduk. Mâlûm ahşap evlerin çoğu bahçeli

DDT’Lİ “DÜN”LER Devamını Oku »

TAKSİCİLER

Şu medya sektörü ne yaygaracı… Reyting uğruna yapmadıkları yok… Televizyon haberlerinde izledim, İstanbul’daki taksicileri kötülüyorlardı. Genel konuşmasalar anlayacağım, hani beş parmağın beşi bir değildir ya. Alın size taksicilere yönelik -güzel ahlak- tanımına uygun başımdan geçen iki örnek: Gecenin saat birinde İstanbul Avcılar’dan Ümraniye’ye gidiyorum. Bindiğim son seferindeki belediye otobüsü Mecidiyeköy yakınlarında arızalandı. Otobüste ikametgahına kavuşmak isteyen yolcular olarak on kadar insanız. Şoför indirdi bizi, başımızın çaresine kendimiz bakacağız. Kaldım yolda… Sokağa terk edilmiş kedi durumundaydım. Yolculardan biri bir taksi numarası verdi. Numarayı verirken taksicileri de kötüledi: “Aman dikkat et! Kimi fırsatçı fazla paranı alır, kimi yalnız kadınsın diye nefsine uyar.”

TAKSİCİLER Devamını Oku »

HEY GİDİ MAZİ 2

ZAMAN ÇABUK GEÇSE DE, ANILAR ESKİMİYOR… “Şartlara rağmen hayatı severek yaşadı.” dedik… Yaşı ihtiyar kendi delikanlı görünümdeki Hüsnü Şenses’i hayattan bıkmışlara örnek verdik. Hüsnü Şenses: “Yaşadığınız her olumsuz durumu kafanıza takmayı bıraktığınız an, daha az yorulduğunuzu, daha mutlu olduğunuzu fark edersiniz.” diyor. Hayatımızın dörtte üçü dert… Çoğumuz yaşamımızdaki sıkıntılardan bunalınca hayattan da bıkıyoruz. Hep şikayet ediyor, geçmez bu hayat sanıyoruz. Zira günler geçmek bilmiyor lakin yıllar geçip gidiyor. Şimdi birinci bölümden devam edelim… Alafranga müziği 1960’lı yıllarda Isparta’ya ilk getiren kişidir Hüsnü Şenses… Ancak o zamanın Isparta’sında sadece zengin evlerinde bulunan lambalı radyolardan dinlenen, alaturka Türk Sanat Müziği ve Türk

HEY GİDİ MAZİ 2 Devamını Oku »

HEY GİDİ MAZİ 1

ŞARTLARA RAĞMEN HAYATI SEVEREK YAŞADI… “Güzel ya da çirkin, mutluluk verici yahut acı çektirici ne varsa her şey ben de gizli…” diyerek, hayatı sorgulamadan yaşamaya devam ediyor o… Bir adam tanıdım geçtiğimiz günlerde… Yüzüne Akdeniz’in rüzgârı vurmuş, seksenlik bir delikanlı… Tıpkı eski roman kahramanlarındaki prensler gibi uzun boylu, çakır gözlü, açık sözlü, güleç yüzlü, yüreği sevgi dolu bir adam… Üzerinde delikanlılığını yansıtan kot pantolonu ve desenli tişörtüyle turist görünümlü, bizden biri olmayan ama bize biz kadar yakın bir adam… İsmi, Hüsnü Şenses… “Hüsnü” isminin asıl anlamı: “Güzel/Güzellik” ile ilgili… Ayrıca mecazen: “Bir kimsenin yaşamında kötü bir şey bulunmama durumu” demektir.

HEY GİDİ MAZİ 1 Devamını Oku »

WALESA HALİL

BİZİM İLDEN BİR WALESA GEÇTİ… Antalya yolu üzerindeki eskimiş ahşap şato içinde pos bıyıklı bir adam yaşardı. Şimdi ne o şato kaldı, ne de pos bıyıklı o adam… Antalya istikametine doğru seyir eden her sürücü bilirdi bu şatoyu ve şatonun sahibini… Pos bıyığı ve siperli şapkasının altında güler yüzü ve hoş sohbeti vardı. Sahibi garip bir tecelliyle göçtü bu dünyadan… Şatosu sessizliğe terk edildi, çürümeye bırakıldı. Yıkıldı yıkılacak gibi… Yakınına dumanı tüten izmarit düşse yakılacak gibi… Issız, sessiz… Metruk bir bina… Şimdilerde kimse bilmiyor orası evvelden kimindi? Oysa yakın bir geçmiş öncesi bilmeyen yoktu, hem şatoyu, hem de sahibini… Yoldan

WALESA HALİL Devamını Oku »

KAPTAN ALAADDİN

EĞİRDİR’İN DÜNÜNDE BİR KAPTAN ALAADDİN VARDI… Asıl adı Behlül’dü. S.A.S. (Su Altı Savunma) Komando Birliğinde önemli etkinliklerde bulunmuş değerli bir eğitimci ve albay rütbeli bir askerdi. Uzun yıllar Türk Deniz Kuvvetlerinde gemi kaptanlığı yapmış, dünyayı deniz yoluyla dolaşmış, başarılarından dolayı ödüllendirilmiş bir subay emeklisiydi. Ancak başından neler geçti bilinmez (zira bunu asla anlatan olmadı) geçmişini unutmak için, yeni kimlik ve kişilikle tabiatla baş başa yaşamak adına, kendisine haritadan bir yer aranırken Eğirdir’i ve onun ortasındaki adayı görmüş. Çıkıp gelmiş Eğirdir’e, kimliğini gölün derinliklerine atmış. Dolayısıyla devletten hakkı olan emeklilik aylığını almaktan kendini soyutlamış. Sıfatını değiştirmek içinde bir karış kara sakal

KAPTAN ALAADDİN Devamını Oku »

CİNGEN TEYFİK 2

KENDİ ÇOCUKLARINDAN ZİYADE ESNAFIN BABASIYDI… Esnaf Birliğinin Başkanı olan Tevfik Önem, bir defasında esnafla toplantı halindeyken, kendisini dinlemediğini fark ettiği; birbirleriyle sohbet eden bir kaç esnafa kızıp, sesini mikrofonsuz bile sokağa taşırıp, her yerden duyulacak kadar yükseltir: “Keyfiniz iyiyse burada sizin ne işiniz var! Sizlerin hakkını aramak için ayda sekiz-on kere Ankara’ya gide gele yolları aşındırdım..! Buna da yanmıyorum da, sürekli milletvekillerinin, bakanların odalarını kapı kapı dolaşmaktan, esnafa yardım istemekten çingene durumuna düştüm. İşte o beni biraz rahatsız ediyor. Hele hele burada beni dinlemiyor oluşunuz aşırı rahatsız ediyor!” der. (Esnafın çok zorluk çektiği o dönemlerde bir de devletçe Isparta’ya yeni

CİNGEN TEYFİK 2 Devamını Oku »

error: Content is protected !!
Yukarı Çık