Barajlar kralı Demirel… Parti lideri Demirel… Başbakan Demirel… Cumhurbaşkanı Demirel… Özünde, sözünde değişmeyen Demirel… Öz Anadolu çocuğu Süleyman Demirel…
Kırk yıl ülke siyasetine damga vuran, ekonomisini yönlendiren şehrimin medâr-ı iftihârı bir Süleyman Demirel’di o…
Zaman değirmeninin çarkları her önüne geleni öğütüyor. Kimler gelip gidiyor, gün geçince kimse bilmiyor. Şimdinin gençleri dünleri nereden bilecek? Anlatan olmasa kim kimi nasıl öğrenecek? Yahut yazılanı okumazsak fikrimiz nasıl oluşacak? Maalesef okumayı sevmeyen bir nesil var ama yine de ben diyeceğimi kalemim vasıtasıyla kısaca aktarayım. Bir köşede dursun, bulunsun…
Evet gençler… Bugün-yarın genç olacaklar… Bu ülkeden bir “Çoban Sülü” geçti. Kendisi bu lakaba hiç gocunmadı. Aslını hiç inkar etmedi. Aldığı eğitim, gördüğü edep doğrultusunda yaşadı.
1924 senesinde Anadolu’nun bağrında dünyaya geldi. Köy hayatının havasıyla suyuyla büyüdü. Köy toprağında yürüdü, koştu. Çayırda çimende sürüyle dolaşıp çobanlık etti.
O günlerde kimseler onun 9. Cumhurbaşkanı olacağını tahmin bile edemezdi. Kendi aklının ucundan bile bu ihtimal bir an için geçmezdi. Lakin kader gayrete bağlıdır. Önüne çıkan fırsatları değerlendirdi. Çalıştı, gayret etti. Nihayetinde gücü tüm ülkeyi idare etmeye yetti. Allah’ın izniyle senelerce hem başbakanlık hem de reîsicumhurluk yaptı. Bu ülkeye çok değerler kattı.
Hoş görülü, tahammüllü bir zattı… Eleştirilerden rahatsız olmazdı. Esprileriyle insanları gücendirmezdi. Kapısına geleni geri çevirmezdi.
Kendisini çok yazan çizen oldu da, ben daha hakkında bildiklerimi kağıtlara dökemedim. (Ailesiyle birlikte çok yakından tanıdığım birileri oldukları halde…) Kısmet olursa bir gün bende anılarımda bahsederim kendilerinden ve kardeşlerinden…
Şimdi diyeceğim şudur…
Bugünlerde emekli maaşlarına yapılacak zam konuşulurken, yeni gündemle insanlar oyalanırken, Süleyman Demirel’in Başbakanlık döneminde yaptığı bir icraatı nakledelim.
Demirel Başbakan iken, altmış beş yaş üstü vatandaşları (Oğlanın-kızın eline bakmasınlar diye…) maaşa bağlamıştı. Bunun öyküsünü de şöyle anlatmıştı:
“Ben ilkokulu köyde okuyordum. Köyümüzde bir Sakine nine vardı. Oğlu ve kocası savaşta ölmüştü. Sakine nine tek başına yaşıyordu. Yedi tane küçük baş hayvanı vardı. Tahsildar köye gelmiş, iki tane hayvanı kaçor yani vergi olarak almak istiyordu. Sakine nine onlara: ‘Ben tek başıma yaşıyorum oğlum… Kocam bu ülke için şehit oldu ve ben bunlarla geçimimi sağlıyorum. Bunu da mı bana çok görüyorsunuz.’ diyordu. Lakin onlar kulak asmadı. Nineyi zor durumda bıraktı. Bizim köyün içinde kül yığını vardı. Sakine nine üşüdüğü zamanlar, o kül yığınını üzerine döküyordu. O günlerde fakirlik çoktu. Kimse kimseye yardım edemiyordu. Sakine ninenin halinden ben çok etkilendim. Başbakan olunca Sakine ninenin durumu hatırıma geldi. 1977 bütçesi iki yüz kırk yedi milyar idi ve ben o yıl (65 yaş üstü bütün yaşlılarımız hiç kimseye muhtaç olmadan yaşasın diye…) yaşlılık maaşı çıkardım ve o yıl bütçeden yedi milyar vatandaşlarımıza yaşlılık maaşı verdik.”
Süleyman Demirel bu ülkenin insanını, hayvanını velhasıl her şeyi ve herkesi düşünen bir devlet adamıydı. (“Baba” lakabının hakkını vermiş, babalığını yapmıştı.)
Günü geldi, ayrıldığı köyüne -vasiyeti üzerine- vefatıyla geri döndü. Gayrı çobanlık ettiği topraklarda vatana hizmet için koşturmuyor, ebedi dinlenme yerinde istirahat ediyor. Allah rahmet eylesin…
Ayfer AYTAÇ