Bugün toplumumuza karamsar bir hava çökmüş, herkes her şeyden şikâyet ediyor. Evler, sokaklar, işyerleri, otobüsler, trenler hep şikâyetle dolu… Bu televizyona bile sıçrıyor. Orada da şikâyet şikâyet… Şikayetleri dinledikçe, kafalar kaynayan kazana dönüşüyor. O vakit o kafadan doğru düşünceye yönelik verim alınabilir mi? Şikayet etmekle ne değişiyor? Hiçbir şey… Bu kafa ile değişebilir mi? Hayır.
Şikâyet ikliminden uzaklaşmadıkça, kimse olgunluğa giden yolda bir adım bile atamaz. Doğru yolu bulup sâlimen gidemez.
Şikâyet insanın elini kolunu bağlayan, yaşama sevincini yok eden; insanı hayata, hatta kendine küstüren bir nevi hastalık gibidir. Kimi, kime şikâyet ediyoruz.
Bazı kimseler bu suretle sağa sola çatmakla, herkesi herkese şikâyet etmekle ruhen boşaldıklarını, ferahladıklarını sanıyorlar. Ne büyük gaflet! Bu boşalmak değil, bilâkis dolmak oluyor; zehirle dolmak… Üstelik farkına varmadan… Bu ruh hali içinde bir insandan olumlu düşünceler, olumlu işler beklemenin imkanı var mı?
Büyük Velî Yunus Emre:
“Cümle yerde Hakk nâzır, göz gerektir göresi…” diyor.
Cenab-ı Hakk’ı görmek için cümle varlığa Hakk gözüyle, Hakk ile bakmak gerek… Bunun ilk şartı; gönül kabını pislikten, kirlerden temizlemek… Benliğini; egonun, nefsaniyetin ezen, bastıran, öldüren, yok eden baskısından kurtarman gerek…
Şikayetsiz ruh hâline yükseldiğimiz, o ruh hâlini yaşadığımız zaman; kendimiz için, ailemiz, toplum, işyerimiz için faydalı hale gelebiliriz. Ancak o zaman yaptığımız iş, ürettiğimiz ürün; güzelliğin, gerçek işçiliğin, incelik ve zarâfetin pırıltısını taşır. Bir değer kazanır. Bir anlam kazanır. Çabamızla gurur duyar, iftihar ederiz.
Bunların olabilmesi için; o insanın iç huzuru içinde, kendi özüyle beraber olması lâzımdır. Kendi iç dünyası ile barış içinde olmayan insanlar, huzuru hiçbir yerde bulamazlar. Huzuru kendi kalbinde hissedemeyen insana, başkaları bunu nasıl verebilir?
Hayat şahsî bir maceradır. Kederlerinin üstüne çıkamayan insanlar, bir süre sonra altında ezilir kalırlar.
İnsan, hayatı her gün yeni baştan fethetmelidir. Her gün daha iyiye, daha güzele, mükemmele gidebilmenin heyecanını duymalıdır insan…
Alışkanlıklar ve kalıplar; duygu ve düşüncelerimizin etrafına koza gibi sarılarak, bizi varlıkla her an yeni temaslar kurmaktan uzaklaştırır. İnsan, elinden geldiğince duygu ve düşüncelerinin kabuk bağlamasının önüne geçmeye çalışmalıdır.
Gerçek olgun ve kâmil olanlar; şikayet etmeyen, varlığı ile ruhunun arasındaki tezadı gideren, onları dost kılan, barıştıran insanlardır.
Önemli olan, adına hayat dediğimiz bu karmakarışıklık içinde; kökeni sevgi, saygı ve hoşgörüye dayanan güçlü, sağlam ama yepyeni, tertemiz, pırıl pırıl, aydınlık ve ışık dolu bir dünya kurabilmektir.
Allah bizi güzel olarak yarattı. Güzel olarak bu imtihan dünyasına gönderdi. Önemli olan bu güzelliği kaybetmemektir.
Ayfer AYTAÇ