HÂTIRALAR

Gül Şehrinde Halı Dokudu Devlete Paşa Oldu Çocukluğumdan gençliğe geçiş çağımızın olduğu dönemde ilimizin Emre Mahallesinde, Emre Cami’nin tam karşısında, geniş bahçe içinde iki katlı ahşap evin üst katında kiracı olarak oturduk. Gazikemal Mahallesindeki dede yadigarı evimiz istimlâk nedeniyle satıldığından, rahmetli babam “ Benim yedi ceddim şehrin göbeğindeki bu evde varlıklarını sürdürdüler ve ben de hep bu ihtişamlı evde yaşadım. Merkezden yeni bir büyük ev bulup alıncaya kadar kirada oturacağız” demişti. Ne yazık ki dediğiyle kaldı, bir daha ev falan alamadı. Kiracı olarak hayatını tamamladı. Emre Mahallesindeki ev, kendi evimiz kadar güzel olmasa da Rumlardan kalma, tavanları oyma işlemeli tarihi

KAHVEDE DEĞİL, ASLINDA ESKİ İNSANLARDAYMIŞ KIRK YILLIK VEFA… ŞİMDİLERDE VEFA SEMT ADI OLARAK KALDI, İNSANLARDA BULUNMUYOR… Osman Hız… Hız malum sürat demek. Ama o asla süratli biri değildi. Aksine gayet yavaş ve sakin bir karaktere sahipti. Hız onun soyadıdır. Ne var ki, hayat hikayesi bir hayli süratli karışıklıklarla hep yön değiştirmiştir. Cüceye yakın, 1.40 santimlik boyuyla, büyük badirelere karşı koyabilme gücünü, kaygısız oluşundan ziyade, hayatı geldiği gibi yaşama amacından alıyordu. Hatta bunun bir amaç olduğunun farkındalığına varmadan. Vakti zamanında belediyede çalışmış, yaşlılardan hayatta olanlar varsa, çok iyi tanır kendisini. Zira Osman Hız da, belediyeden emekli bir memurdu. Memur dediğim, masa

Hırsızlık onurlu değildir, ama mecburiyetler onurluyu hırsız yapabilir. Günümüzde mazlumun hakkını yiyerek cebini doldurup, sonrada onurlu insanmış gibi yaşayan, erdemli itibarı gören o kadar çok adam var ki; oysa her birinin saygınlığı, parasının gücü kadardır. Paralarını kaybettikleri zaman, foyaları ortaya çıkar. Hilekâr kişilerin yalanları, yavanlıkları, paraları oranında gizlenir. Haydan gelen parası, değişmez huyları nedeniyle Hu ya gidince; yani Allah verdiklerini geri alınca, böylelerine gösterilen saygınlıkta bitiverir. Aktif gazetecilik yaptığım önemlerdeki notlarım arasında, hırsızlık yaptığını apaçık dile getiren ve Allah’ın bildiğini kuldan da saklamayan Hamdi Ağa denilen bir zat vardır. Bugünkü hileli hırsızlara, o günkü Hamdi ağayı örnek olsun diye anlatmak

Son 20 yıldır teknoloji sardı yaşlı dünyamızı. Bulunmadık ne kaldı, diye merak edenlerden değilim ben. Zira bugünleri daha çocuk yaşımdayken biliyordum. Ninelerimiz bize dünya nereden nereye gelmiş, gelecekte neler görecekmişiz, bir bir anlatıyorlardı. Hem de et ve kemik halleriyle; donuk ifadeyle değil, gülümseyen gözleriyle gözlerimizin içine bakarak, geçmişimizi ve geleceğimizi bize aktarıyorlardı. Nur yüzlü, buğday özlü ninelerimiz o günlerde bizim bugünlerin internetiydi. Hatta daha kıymetli idiler. Çünkü yerine bir üst modeli çıkacak endişesi taşımazdık. Ninelerimiz yaşları oranında hayat tecrübelerini de katardı kafalarımıza. Kuru kuru hava cıva paylaşımlarla vakti ziyan etmezlerdi. Şeytana daldırmaz, Allah’ı unutturmazlardı. Her bir sözlerinde ibret ifadeleri mevcuttu.

Parlatalım abiiii… Her gün bu sözü söyleyen o, zengin bir ailenin fakir çocuğu… Kendisi “Tanrı’nın kırbacı” namıyla ün salmış, Avrupa Hun Devleti’nin Hakanı Atilla’nın adını taşır. Ne var ki adını taşıdığı büyük hakana benzer yönü hiç bulunmaz. Ne bakışlarıyla, ne de cesaretiyle birini titretebilir. 70 yaşına gelmesine rağmen yeni doğmuş bebek kadar saftır Atilla ağabey… Onu kandırıp elinde olanı almak kolaydır. Ancak, bu saflığı üzerinde manevi kalkan olduğundan, kimse onu kandırmaya yeltenemez. Biraz da gül şehrinde yaşıyor olması buna etkendir. Onun kuşağındakilere göre yaşadığı bu şehir, büyük şehirler gibi henüz suç oranlarının çokluğuyla kirlenmemiştir. Alın terinin karşılığını alıyor olması böyle

Ne güzeldi Davraz dağı karıyla soğutulmuş gazoz tadındaki çocukluğum…Çok geçmiş yıllarda Ispartalı çocuklar halı tezgâhlarından çıkan kirkit sesleriyle büyüdüler. Oğullar analarının, bacılarının el emeği olan halılardan kazanılan paralarla okudular, askere gittiler, evlendiler. Kızlar çeyizlerini halı dokumaktan kazandıklarıyla düzdüler. Ispartalı aileler sofralarına yine halıcılık sayesinde elde ettikleri gelirle ekmek, etli yemek koydular. Halıcılık vesilesiyle Ispartalının cepleri hiçbir zaman parasız kalmadı. Hiçbir Ispartalı darda kalıp valilik kapısında sosyal yardım almak için ağlamadı. Siyasilerden yakacak yardımı ummadı. Kimse hiç kimseye muhtaç değildi. Çünkü hemen her evde halı dokunuyordu. Yahut halının bir dalıyla meşgul olunuyordu. Zira iplik fabrikaları, halı satış mağazaları, halı pazarları işsiz