KUŞLAR VE BEN
Çocukluğumun geçtiği mahallemde bulunan Ulu Camiinin şadırvanında su içtikten sonra, bank üzerinde oturup soluklanırken, gözlerim karşıma denk düşen hükûmet binasının çatısına takıldı. Taş binanın küçük pencerelerinin pervazlarına onlarca kuş tünemiş, bana doğru bakışıyordu. Soğuktan üşümüş minik bedenleri, ısınmak için kendi kanatlarından medet umar gibi büzüşmüş vaziyetteydiler. Kesindi aç oldukları… Her yer de kar var kışın ortasında… Onlarsa saçaklarda, cam pervazlarında masum masum duruyorlardı. Bakışlarımla daldım gittim. Halleri zihnime yerleşti, aklımdan hiç çıkmadılar. Yeryüzünde evleri tarumar edilmiş, ortalıkta kalmış gibilerdi. Benim ömrümde yaşımın üstüne yaşlar birikmeden önce, hani o çocukluk mahallemde ben çocukken, çevremiz bu yaşımdaki gibi beton binalarla çevrili değilken,