BİR AŞK HİKAYESİ
Zamanın henüz adını koymadığı, rüzgârın da taşların da sırrını kendi içinde sakladığı, dağların arkasında unutulmuş ıssız bir vâdî vardı. Bu vâdîde ne bir insan ayağının izi ne de dünyalık bir ses yankılanırdı. Orada her şey, kendi doğasının en saf hâliyle var olurdu. Vadinin tam orta yerinde, toprağın en derin damarlarından süzülen bir suyun kenarında, bütün ihtişamıyla bir “Gül” uyanırdı her seher… O gül ki, rengini şafak sökerken gökyüzünün duyduğu o mahcup kızıllıktan alırdı. Sabahın ilk çîresi yapraklarına dokunduğunda, dünya onun etrafında döner, toprak sanki onun nefesiyle uyanırdı. Ve o gülün ezelî bir sevdalısı vardı; adı yalnızlıkla anılan ama aslında yalnızlığın
BİR AŞK HİKAYESİ Devamını Oku »