DDT ilacı insan vücuduna öldürücü zehir yayar. İlaçlanan evlerde canlı olmamalı ve bir kaç saat sonra evin her bir köşesi bolca havalandırılmalı…
Haberlerde izledim, DDT ilacı sıkılan tavuk kümeslerinden toplanan yumurtalar, insan vücuduna zehir yayıyormuş. Avrupa kıtasındaki on yedi ülkede üretilen yumurtalar, risk taşıyormuş. Tavuğu-horozu kapalı mekanda karanlıkta hapis tutarsan, sıklıkla da kaldıkları yere böcek ilacı sıkarsan, olacağı budur işte. “Tavukların etine haşarat dadanmasın.” diye düşünüp ilacı basanlar, yumurtaların bu ilaçlardan zehiri kapıp, insanı hasta edeceğini akıl edememişler. Ne de olsa her Avrupalı akıl küpü olmuyor.
Biz, çocukluğumuzda çoğu Anadolu insanı gibi ahşap evlerde oturduk. Mâlûm ahşap evlerin çoğu bahçeli olurdu. “Bahçe” demek topraklı alan demek… Toprakta da her ne ararsan bulunur. Kedisinden, köpeğine; böcüsünden, börtüsüne… En çok da sırma bıyıklı, kalın kuyruklu (Filmlerde, resimlerde sevimli gösterilen) her türlü hastalığın taşıyıcısı fareler dolu olurdu ahşap evlerde… Çıyanı, sümüklü böceği, kırkayağı, hamam böceği, bunlar sıradan sayılırdı. Bazısının üzerine tuz ekerek ömrü sonlandırılırdı.
Belediye, şayet evde küçük çocukları bulunan ailelerce talep edilirse, yılda iki kez evleri DDT ile dip köşe ilaçlardı. Sabahtan mesai saati başlar başlamaz, sırtlarında pompalı ilaç makinesi, üzerleri şimdinin uzay adamı gibi giyinmiş belediye işçileri eve gelirdi. Ev halkından dişiler komşuya, erkekler kahveye yahut çarşıya giderlerdi. Ekip tüm haneyi; kiler/mutfak dahil, bolca ilaçlardı.
Ve gün boyu ev hava almayacak şekilde kapalı kalırdı. Akşama doğru eve ilk giren anne olurdu. Kapıları, pencereleri açıp evi havalandırırdı. Sonra çoluk çocuk eve doluşur, ilaçlama yapılmış mutfaktan hazırlanan aşla ailecek karın doyurulurdu. Allah’ın takdiri, hiç birimize bir şey olmazdı.
“O zamanki DDT mi masumdu?” derseniz, yok canım kalın kuyruklular bile kuyruğu titretir kalırdı. Belli ki şimdi ki ilaçlarda ilaçlamaya muhtaçlar…
Ayfer AYTAÇ