Herkese sevgi ilacıyla dinlenmiş gayet afiyetli günler… Bizim şehirde yakın tarihe kadar henüz eczane yoktu. Hemen hemen eczanenin ne olduğunu bilen, gören de yoktu. İlaç tedarikini ve hasta tedavisini şehrimde yaşayan Rumlardan dört Rum kardeş, ilkel yöntemlerle birlikte yürütüyordu. Ta ki Cumhuriyet sonrası, babam Bekir Saim Aytaç’ın amcazadesi Eczacı Muzaffer
154 yıldır ekmeğini kuyrukta satan fırın… Fabrikalar çıkmadan önce, yani motorlu değirmenlerden önce su değirmenleri vardı. Su değirmenleri, vatandaşın çuvallarla getirdikleri zahireyi öğüterek un yapardı. Akarsular azalınca veya yok olunca yerlerini motorlu değirmenler, sonrada fabrikalar aldı. Un, bütün bunlardan önce, elle çevrilen küçük tepsi büyüklüğündeki el değirmenlerinde öğütülürdü. Un, malumunuz
KARDEŞLİK KARINDAŞLIK… Küçükken bir yatağa sığan kardeşler, şimdi kavgalılar dünyaya sığmıyorlar… Acaba akrabalarımla en son kaç sene önce selamlaştık?Ya kardeşlerim, kuzenlerim nerelerdeler? Hepsi de ayrı ayrı yerlerdeler… Benim kardeşlerim, en yakınlarımdan olan kuzenlerim, dünyasını terk eden akrabalar için bile bir araya gelmiyorlar. Sadece çocuklarını sünnet ettirirken veyahut oğlanı-kızı evlendirirken düğün
Büyük kurtuluşun başlangıcı, insanın kendi üzerinde düşünmeye başlamasıyla olur… Günümüzün aile yapısını virane görüyorum. Temelsiz eğreti yapı… Evlenmiş olmak için evlenenler, iki sıkıntı görünce boşanma yoluna gidenler… Mutluluk müessesesi olması gereken, mukaddes gibi korunması icap eden yuvalarımız, adeta öfkenin ve nefretin cebelleştiği arena gibi… Birbirini öncelikle Allah rızası için sevmesi
AİLE MÜESSESİ BATIK Read More »
O içimizden biri ama başka alemden gibi… Zamane kadınları yaşlılığı kabullenmiyor, altmış yaş ve sonrasını orta yaş sayıyor. Geçmişte erken evlenmelerin getirisi olarak kırk yaşında torun sahibi olurdu kadınlar… Kendilerinin artık kocadıklarını düşünürlerdi. Günümüzün gençlerinin, yaşını belli etmeyen hanımlara teyze yerine abla diye hitap etmeleri bu sebeptendir. Fazilet abla benim
Yaradan’dan dolayı yaratılmışı seveceğiz… Son otuz kırk sene içerisinde nerelerden nerelere geldik. Çoğunlukla iyi insanlardık, insanlığımızı betonlar arasında bıraktık. Tıkıldık apartman katlarına; tabiatın güzelliğini unutur olduk. Öfkeye büründük, şiddeti saadetin yerine koyduk. Komşuyla selamlaşmalar, hatır sormalar, bol gülümsemeli, göz göze sohbetler kayboldu. Ülkem çok konuda değişime uğradı. Peki bu hızlı