KENDİ ÇOCUKLARINDAN ZİYADE ESNAFIN BABASIYDI… Esnaf Birliğinin Başkanı olan Tevfik Önem, bir defasında esnafla toplantı halindeyken, kendisini dinlemediğini fark ettiği; birbirleriyle sohbet eden bir kaç esnafa kızıp, sesini mikrofonsuz bile sokağa taşırıp, her yerden duyulacak kadar yükseltir: “Keyfiniz iyiyse burada sizin ne işiniz var! Sizlerin hakkını aramak için ayda sekiz-on
KENDİ ÇOCUKLARINDAN ÇOK ESNAFIN BABASIYDI… Isparta’nın öğretmen ordusunda, esnaflığında, siyasetçiliğinde ve oda başkanlıklarında bir zamanlar nam-ı diğer “Cingen Teyfik” Tevfik Önem vardı. Ispartalılar kendisini -arkasından konuşurlarken- nam verdikleri isimle “Cingen Teyfik” diye anıyor olsalar da, yüzüne tüm samimiyetleriyle “Baba” diye hitap ederlerdi. Nüfus kütüğünde kayıtlı duran “Tevfik” ismi çoktan unutulmuştu.
TAKVİMDEN DÜŞEN YAPRAKLAR… Belediye Başkanlarımızdan Tevfik Kınık’ı Anlatıyorum… Tevfik Kınık’ı günümüzde şehrimden çok az kişi tanır. Belediye eski Başkanlarımızdandır. 1947-1950 yılları arasında Belediye Başkanlığı yapmış, Gül kokulu şehrime üç yıl hizmet vermiştir. Sene itibariyle ben daha hayatta değilim. 2000’li yıllar öncesi Isparta Belediyesi’nde Basın Müşavirliği yaparken, bu zat-ı muhteremleri araştırmıştım.
BAHAR ANNE… MÜNİR BABA… Günümüz dünyasında komşuluk ilişkileri geçmişte olduğu kadar sıcak yaşanmasa da, Anadolu illerinde gelenek ve göreneklerine özen gösteren, komşuluğa büyük önem verenler hala mevcut çok şükür… Apartman dairelerinde üst üste yahut yan yana dairelerde oturanların birbirlerini tanımadıkları, birbirlerini gördüklerinde selam bile vermekten imtina ettiği dönemlerdeyiz. İnsanların yaşamına
Antalya’da Düden Şelalesini denizin içinden seyrettim… Aklıma estikçe Antalya’ya giderim… Denizi çok sevdiğimden, Akdeniz’e açılırım. Meltem havasını koklarım. Plaj kenarından taş toplarım. Stresimi engine atar, gönlümü güzelliklerle doyurur dönerim. Bu kendimce kaçamaklarıma, denizle buluşmalarıma bir kaç aydır ara vermiştim. Yaz mevsimini başka türlü değerlendirmiştim. Antalya, malum yaz sıcaklarında benim yaştakilere
YAVŞAN OTUNDAN ECZACILIĞA… İnsanoğlu henüz ilacı tanımıyor, ne olduğunu bilmiyor… İnsanoğlu başına geleni çekiyor, gününü geçirmek için yaşıyor… Tarihin derinliklerinde neler var, bugün dahi biz de bilmiyoruz. Ama şimdiki gibi bu kadar çok ölümcül hastalık olmasa gerek… Sanırım insanoğlu doğal beslendiğinden bugünkü kadar ağır ilaçlar kullanmaya ve hastanelerde tedavi edilmeye