BASININ BASIMI

BÖLÜM 7

Gazetecilik yapmak veya sadece gazete çıkarmak/yayınlamak hem kolaydır, hem de zordur. Kolay tarafı, öncelikle mesleğin ne olduğunu, nasıl yapılması gerektiğini iyi bileceksin. Bu işin eğitimini bir bilenden detaylı alacak, öğreneceksin. Şüphesiz pek çok üniversitelerde “Basın Yayın” bölümleri bulunuyor. Ancak oralardaki bilgi, pratiğe yönelik verilmiyor. O bölümleri bitiren gençlerin çoğu ulusal, yerel gazetelerde staj yapsalar bile başka mesleğe kayıyorlar.

Bunun türlü sebepleri var. Bilhassa günümüz Anadolu Medyasında, üniversite bitirmiş gençler tercih edilmiyor. Bunun nedenlerini yeri geldiğince açıklayacağım.

Vaziyet böyle olunca basın yayın mezunlarının bir kısmı gazeteciliği hiç benimsemezken (Okumuş olmak için değerlendirirken) bazıları da başka mesleğe atlamak için gazetecilik diplomasını basamak kullanıyor. Kitaplardaki öğretiler sıklıkla tatbik edilmedikçe bir süre sonra unutuluyor. Gördüklerimden biliyorum. Basın yayın bölümünü bitirmişlerin pek çoğu gazeteciliğin “G”sini bile anlamadan başka meslek dallarının elemanı oluyorlar.

Gazetecilik mesleğinde de (Eskiden diğer pek çok meslekte olduğu gibi) usta-çırak yöntemiyle edinilen talimle daha teferruatlı tecrübe sahibi olunabiliyor. Bu tür gazetecilere “Alaylı” deniliyor.

Alaylı: Mesleğin eğitimini mektep sıralarında görmemiş ama ustasının rahle-i tedrîsinden geçmiş, kendini iyi yetiştirmiş kişiler için kullanılan bir tabirdir.

Gazetecilik mesleğini iyi bilmiş olmak da mesleği idame ettirmek için yeterli olmuyor. Elbette mesleğin nasıl yapılması gerektiğini doğru belleyeceksin, iyi bileceksin lakin meslek tutkunu da içine katacaksın ki, emeğin değer kazansın.

İdeal sahibi olacaksın. “Bir koyarsam on alır mıyım?” gibi ucuz hesapların içerisinde olmayacaksın. Gerektiğinde kursağına girenden kesip, gazetenin yaşatılmasına harcayacaksın. Para kazanmak için mesleğinden ve kişiliğinden ödün vermeyeceksin.

Gelelim zor tarafına… Mesleğin zor tarafı, şayet saydığım şartlarda gazetecilik yapamıyorsan, yani daha ilk başta kişiliğinden ödün vermeyi göze almışsan; işte o zaman gazetecilik ve gazete yayıncılığı zordur.

Aslında bu durumu kolay para kazanma yöntemi olarak görüyor, günümüzün bazı sözüm ona gazetecileri… Bu işin raconunun böyle olduğunu her fırsatta vurguluyorlar. Bu raconu kendilerinin koyduğunu unutmuş görünerek…

Mesleği bilen-bilmeyen, eline okul sıralarında bile zoraki ödev yapmak için kalem almış, okullarını bitirdikten sonra da (Çoğu ilköğretimden sonra) ne bir kitap açıp okumuş ne de kalemle bir kağıda not yazmış kişiler… Birilerinin verdiği cicili bicili kalemle müsvedde takılıyorlar.

(Nasip olursa “Gazeteciliği yozlaştıranlar” bölümünde bu konuya daha detaylı değineceğim.)

Gazetecilik bir yarış gibidir. Gazete ve gazeteci için bu yarış her gün devam eder. Gazetecinin yarışı maraton koşusuna benzer. Her sabah başladığı koşuyu, akşamüzeri yarış ipini göğüslemesiyle günlük olarak sonlandırır. Gazeteci “Bugün ben yoruldum.” diye kenara çekildiği an, yarışı kaybetmiş demektir. Çünkü gazetecinin alternatifi yine gazetecidir. İyi bir gazeteci, yarışı kazanmak için hiç yorulmadan her gün koşmak zorundadır. Bunu yapabilen gazete ve gazeteci mutlaka hedefine varmış demektir.

Gazetecilik bir kabiliyet mesleği olduğu kadar, bir aksiyon ve bir önsezi mesleğidir de…

Anadolu gazeteciliğinde gazetecinin mesai saati bile olmaz. Neredeyse yirmi dört saat aktiftir.

Ben ve benim bildiğim/tanıdığım Anadolu gazetecileri, savaşa hazır asker gibi hangi saatte ne olacağı belli olmadığından, uykusunda dahi temkinli ve tetikte olarak senelerce gazetecilik yaptılar.

Devam Edecek…

Ayfer AYTAÇ

Yorum bırakın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

error: Content is protected !!
Yukarı Çık