ÇOCUKLUĞUM NEREDE

Sene 1979… Ufak tefek taşlarla bezeli yolda, güneşin parıltısı altında günlük rutinimle yürüyorum.

– “Ayferrr, Ayferrrr, Ayferrrrr!”

Bu benim ismim… Biri benim adımı çağırıyor ama hayır hayır ben değilim kesinlikle… Avazın ardında bir erkek sesi… Üstelik bir adamın adımı anmayacağı, beni kimsenin tanımadığı bir şehirde, bir sokakta yürüyorum. İsmimi çağırmaya devam ediyor ses:


– “Ayferr, hey Ayferrr! Durur musun biraz?”

Yine duymazdan geliyorum. “Bursa’da başka Ayfer mi yok canım, yürü git…” diye kendime komut veriyorum. Lakin sesin tonu yükselince duruyorum. Belki banadır, diyorum zayıf bir ihtimal de olsa… Durup bakınıyorum etrafa…

Ses dört katlı bir apartmanın terasından geliyor. Terastan bir adam iki kadın bana bakıyor. Erkek olan adımı anarak el sallıyor. Dikkatle bakıyorum. Tanımıyorum. Onun beni çok yakından tanıdığı belli. Bekle işareti yapıyor. Aşağı iniyorum, anlamında işaretler yapıyor. Az sonra apartmanın kapısında görünüyor.

– “Vallahi yürüyüşünden tanıdım seni…” diyor. Bir mucizeden bahseder gibi… Birdenbire: ” Ahmet, Ahmet…” çıkıyor ağzımdan… “Sen misin Ahmet?” diyorum.

Yaklaşık çeyrek asır geçmiş aradan… Bu zaman diliminde birbirimizi hiç görmemişiz. İlkokuldan sınıf arkadaşım. Bu adam binanın terasından beni nasıl tanıdı, hayret doğrusu… Yolda karşılaşmış olsak aklıma yatacak biraz ama…

Şaşkınlığım tarifsiz, sevince boğulmuş gibi de bir his var içimde… Nereden nereye… Dünya gerçekten küçük mü ne? Dünlerden, bugünlerden konuşuyoruz ayak üstü… Evine davet ediyor, karısıyla tanıştırmak istiyor. Kayınvalidesi de yanlarındaymış. Onlar da terastan el edip yukarı gelmemi istiyorlar. Ben de elimi sallamakla yetiniyorum.

Ahmet, Bursa’da yapmış askerliğini… Sevmiş buraları… Askerden sonra kalmış, evlenip çoluk çocuğa karışmış. Biri kız üç evladı olmuş. Babasından öğrendiği işi yapmaktaymış. Israr ediyor:

– “Hadi eve çıkalım. Hanımla da tanışırsın. İyi kızdır.” diyor. “Hiç değilse bir çayımızı iç…” diye ısrarında diretiyor.


– “Çok işim var.” diyorum. “İnşallah başka zaman…” diye de ekliyorum.

Belki de şaşkın hallerimden ne diyeceğimi bilmiyorum. Ayak üstü epey konuştuk. Sonra tekrar görüşmek temennisinde bulunarak, istemeyerek de olsa vedalaştık.

Ahmet’in bir de ikiz kardeşi Fatma vardı. Babaları o dönem manifaturacıydı. Öğretmenimiz Sevim Kaya o babayı zengin beller, sınıfın bir eksiği varsa gidersin, diye bu ikiz kardeşlerle babalarına not gönderirdi. Hey gidi günler!

Çok şey unutuluyor. Lakin çocukluğa dair şeyler zor unutuluyor. Hatta hiç unutulmuyor. Bazı sınıf arkadaşlarımı soy isimleri ile birlikte hatırlıyorum. Hiç unutmuyorum ilkokul arkadaşlarımı…

Arada bir Cumhuriyet İlkokulu’nun önünden geçerim. Geçmiş günlerimi yad ederim. Bizim için geçmiş olan hayat, gündemdekiler için gündelik hayatın ta kendisidir. Bunu düşünmek insana biraz hüzün, biraz da tuhaf bir huzur veriyor.


Çünkü binalar, insanlardan daha uzun yaşayabiliyor. Dün bizim bulunduğumuz sınıflarda, bugün başka çocuklar öğrenim görüyor. Onlarda tıpkı bizler gibi güzel kıyafetler giyinip, milli bayramlara hazırlanıyor. Ders aralarında onlar da körebe, seksek, beş taş oyunu oynuyorlar; kızlar ip atlıyor, erkekler uzun eşek oyununda cebelleşiyor. Dün bizde olduğu gibi bugün başka çocuklar birbirlerine küsüp sonra barışıyor.

Dün ile bugün… Bu iki kelime arasına sığan çocukluk ve yetişkinlik… Sanki çok az bir zaman gibi… Oysa o süreçte ne yaşanmışlıklar vardır. Fakat hiç kimse bilmez kimsenin hikayesini; hüzün tek kişiliktir. Bir an da olsa mutluluklar gülümsetir hem seni, hem başkalarını… Tıpkı seneler sonrası karşılaştığım ilkokul arkadaşımla selamlaştığım an gibi… Tıpkı Cumhuriyet ilkokulu önünde durup, bir an sınıfıma bakakaldığım gibi…

Ama insan yıllar sonra o okulun önünden geçerken en çok şunu arıyor; içeriden birinin adını söylemesini, tanıdık bir yüzün pencereye çıkmasını, kapının eskisi gibi kendisine açılmasını…
Bir an bekliyor. Sonra yoluna devam ediyor. Ne çabuk geçti o günler, hatta hiç yaşanmamışa döndüler. Sonbahar yaprağı misali herkes bir yerlere savruldular.

Çocukluk anılarımız hep gülümsetir . Sınıfa geç girdiğim günlerde öğretmenimden yediğim dayağı bile anımsayıp anlattığımda gülümserim. Çok değerlidir anılarımız…

Ayfer AYTAÇ

Yorum bırakın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

error: Content is protected !!
Yukarı Çık