AKRABADAN AYRILDIK

Bizler soy birliğimizi, akrabalık bağımızı ne kadar önemsiyoruz? Çoğumuz akbabalarımızdan ayrıldık. Uzun senelerdir kimler nerelerdedir, bilmiyoruz. Zira yakınlığımız yitti, görüşmüyoruz. Önceleri böyle değildik.

Daha dün denilebilecek kadar yakın geçmişte sıklıkla akrabalarla bir araya gelir; gün boyu anlarımızı, anılarımızı paylaşırdık. Ne olduysa eşlerin iş hayatı girdi devreye, biraz mesafeler uzadı. Görüşmeler azaldı.

Çeşitli sebepleri öne sürdük, mazeret bulduk, hepten koptuk. Eş-dost kimdi, herkesten uzaklaştık. Kimseleri görmez, görüşmez olduk; kardeşlerle bile… Dayı, amca, teyze, hala hak getire; iyiler mi, değiller mi, sosyal medya sayfalarından aranıp bakıyoruz ara sıra…

Bu ayrılıklar için bahane kılıfları sarınıp sıralamaya başladık. Kimimiz hayat gailesi dedi; kimileri de:

“Aman zaten dedikoducuların tekiydiler. Ben onlara elimden geldiği kadar teveccüh gösterip, muhabbetlerini kazanmaya gayret ediyorum. Fakat onların her biri farklı karakterlerde… Gül versem, diken uzattım sanıyorlar. İyilik etsem hora geçmiyor, boşa gidiyor. Onların davranış ve sözleri beni çok rahatsız ediyor.” sebebini gerekçe gösterdi.


Acaba doğru mu ediyor? Etmiyor elbet… Maalesef hiç birimiz doğru etmiyoruz.

Ayfer AYTAÇ

Yorum bırakın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

error: Content is protected !!
Yukarı Çık