EN GÜZELİNE PASTA

Orta yaşlı egosu tavan kadının biri, kocasının vefatı üzerine gelir düzeyi daralınca, bulunduğu zengin muhitten daha mâkul bir muhite taşınmış. Yanında dokuz yaşlarında bir de kızı varmış. Kadın, kızının bu çevrede yetişmesini istemiyormuş. Ne var ki son senelerinde iflas etmiş kocasının ölümüyle ardında bıraktığı imkansızlıklar, kadına zorunlu ikametgâh değişikliği yaşatmış.

O güne gelene kadar bir eli yağda, bir eli balda olan; bir giydiğini bir daha giymeyen, her önüne konulanı yemeyen, her karşılaştığı komşusuyla konuşmayan, insan ayırımı yapan, kendileri gibi olmayanı hor gören kadın; adeta burnu sürtülmesi için kaderce bu duruma iteklenmiş.

Yeni taşındığı dört katlı eski bir binanın ikinci katına yerleştikten sonra bir kaç komşu kadın “Hoş geldiniz, güle güle oturun.” demek için kapısını çalmışlar ama kadın evde olduğu halde kapıyı açmamış. Komşuları dışarıda gördüklerinde selam vermek istemiş, kadın almamış. Bu halini görmesinler diye eski tanıdık bildik kim varsa onlarla da görüşmeyi kesmiş. Zaten onlar da düşmüşü kaldıracak dostlardan değillermiş ki, bunun akıbetini öğrenme zahmetine girişmemişler. Eski şaşaalı günlerine vedâ etmek zorunda kalan kadın, bir tek kızıyla avunmaktaymış. Kocasından yadigar bazı mücevherleri satarak, ev idaresini öğrenmeğe çalışıyormuş. Lakin insanlardan uzak durmak ve çevresinde bulunan insanları konuşmaya değer bulmamak, onu hepten yalnızlığa sürüklemiş.

Kadının bu hali zaman için de kızını da kendini de bunalıma sokar olmuş. Geçmişte kalan o büyük donanımlı sofralarda yemek yemeyi özlemiş, sosyetik arkadaşlarıyla eğlence mekanlarında buluşarak şıklık yarışı yapışlarını, hafızasında tekrarlamış durmuş. Geride bıraktığı görkemli hayatlarını kızına da anımsatmak istiyormuş ama kızı yaşı küçük olduğundan sıkılıp: “Uykum geldi anne…” diyerek odasına kaçıyormuş. Kadın dört duvar arasında içini acıtan bir yalnızlıkla baş başa kalıyormuş. Geceler uykusuzsa geçmek bilmiyor, gündüzleri bu şekilde akşama erişmek istemez gibi geliyormuş.

Gelen sıkıntılar “Git” denilince gitmez ki… Dil konuşmadan da meram anlatamaz ki… Sonra dil lâl olur, hepten konuşamaz hâle gelir.

“Bari alt katta oturan kapıcıyla konuşayım. Kendim zaten yük taşımayı sevmem, alınacakları kapıcıya aldırırım. Ona üç kuruş para verirsem, her dediğimi dinler. Cevap verecek olursa kâle almam.” demiş kadın… Dediğini uygulamaya başlamış… “Kapıcı bey şunu yap, kapıcı bey bunu al gel.” derken kendini bir şekilde tatmin ediyormuş ama kızının bunalımına çare bulamıyormuş. Zira kızı okul çağında olduğundan ötürü okulların açılmasına az bir vakit kalmış. Eğer kızını okula göndermeyecek olursa hepten kızı bunalıma girecek, belki de içinde bulunduğu durumdan onu doktorlar bile iyileştiremeyecekti. Kızını artık öncesi gibi özel okula gönderemezdi. Devlet okullarında acaba kızına denk arkadaş olabilir miydi? Başka çaresi olmadığından kapıcıya sordu:

“Buralarda iyi ailelerin bakımlı güzel çocuklarının gittiği bir okul var mı?”

Kapıcı kendi kızının da gittiği iki sokak ilerideki mahalle okulunun, tam kadının istediği gibi bir okul olduğunu söyledi. Kadın buna pek inanmasa da başka alternatif bulamadığından, kızını kapıcının önerdiği okula kaydettirdi.

Okullar açılıp kızı gitmeye başlayınca hepten evde yalnız kalan kadın, arkalarından burun kıvırarak da olsa bir üst komşusu ve onun da üstünde oturan komşu kadınlarla konuşmaya başladı. Henüz onları evine davet etmedi. Kendisi de onların evine çıkıp girmedi. Kapı önünde karşılaştıklarında hâl hatır soranlara “İyiyim” dedi. Birbirlerine pasta-börek tarifi verişlerini can kulağıyla dinledi. Sonra bu tarifleri evde deneyerek yapılışını öğrenmeye çalıştı. Daha önce böyle şeyleri evinde çalışan aşçı yapar, hizmetçisi önüne servis açardı. Kendi yapar olması ayrıca içine huzur doldurmuştu. Mutfakta yumurta çırparken, kek karıştırırken kafasının içinden geçmişe dair bir şey geçmiyor, aksine nefsine muhalefet hissi aşılıyordu. Ah bir de şu kalbini kaplayan gurur ve kibir fesadından kurtulabilse ne iyi olacaktı. Lakin bu konuda bir mücadele girişimi dahi yoktu. Bu haline misal en son davranışıydı. Şöyle ki:

Bir gün, yaptığı pastaların güzelliğini başkaları da görsün arzusuyla bir kaba doldurup, kapıcının eline verdi. Ve ona şu tembih de bulundu:

“Bunu kızımın okuluna götür, kızıma ver.”

Kapıcı o güne kadar kızcağızı net bir şekilde görmemişti. Kız kimdi, onu nasıl tanıyacaktı? Kapıcı çekinerek kadına sordu:

“Hanımefendi bağışlayın, ben sizin kızınızı yakından hiç görmediğimden tanıyamam; ismi nedir, sınıfını, kızınızın sıfatını tarif ederseniz götüreyim.”


Kadın kızar gibi bir ifade takınarak: “Kızımın isminden sana ne… Okula girdiğinde, derse ara verdiklerinde bahçedeki bütün çocuklara bakarsın, en güzel çocuk kimse pastayı ona verirsin.” diye emir buyurdu.


Kapıcı, kadını kızdırmamak için sorusunda ısrar etmedi. Aldı pasta çantasını, vardı okula… Okulda bütün sınıflar teneffüs halindeymiş. Kapıcı elinde pastalar, gözü güzel çocuk avında etrafa bakınıp durmuş. Çocuklar hepsi güzel görünüyormuş. Lakin kadın “En güzeline…” dediği için en güzeli olarak kapıcı kendi çocuğunu görmüş, pastayı çocuğuna vermiş.


Eve döndüğünde de kadına: “Hanımefendi, pastayı götürdüm. Ama en güzel çocuğu kendi çocuğum gördüğümden, pastayı da kendi yavruma verdim.” demiş.

Kadının öfkesi kudurmak üzereyken içinden nefsini dizginleyen bir ses duymuş:

“Herkesin çocuğu kendine güzeldir. Kuzguna yavrusu şahin görünür.”

O ses üzerine kadın, kibrinden kurtulmaya karar vermiş. Ve o günden sonra bütün olumsuz düşüncelerini içinden söküp atmış, herkesle iyi geçinmeye başlamış. Böylece hayatını daha sıkıntısız yaşamış.

Ayfer AYTAÇ

Yorum bırakın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

error: Content is protected !!
Yukarı Çık