TEŞEKKÜRLER RÜZGÂR

Dünya hayatımızın geçici olduğunu, ölmek için yaratıldığımızı ve bu dünyanın tüm canlılar için var edildiğini, birlikte yaşamamız gerektiğini pek çoğumuz biliyoruz elhamdülillah… Bilmediğimiz, eksikliğini hep duyduğumuz ve yaşamımızı zorlaştıran bir şeyler var. Bunlardan en mühimi, birbirimize duymamız gereken sevgi ve saygı…

Bazı çok bilmişler diyorlar ki: “Birbirimizi sevmek zorunda değiliz.” Zorunda değiliz belletmişler… Fakat birbirimizi seversek, birbirimize saygı duymamız da daha kolay olur. İnsan olmanın âdâbı, erdemi, yolu, yöntemi sevmekten geçer… Birbirimizi riyâsız sevmeliyiz.

Samimice seversek; birbirimizi üzmeyiz, kırmayız, dökmeyiz. Üstat Yunus Emre Hazretleri: “Yaratılanı severim, Yaratan’dan ötürü…” diyor. İşte bizler de böyle düşünüp, her yaratılanı sevmeye gayret edeceğiz. O zaman hem kendimizi hem de çevremizi güzelleştireceğiz eminim buna….

Sevmesini bilmeyen sevgili canlar, bu satırları yazmama rüzgar vesile oldu. Şöyle ki: Akşamın karanlığı yeryüzüne çökmek üzereyken, perdelerimi çekmeden evvel pencereyi açayım da odanın içine bir temiz hava dolsun, istedim. Ve derin bir nefes alımıyla dışarının soğuk havasını içime sindirmeyi arzuladım. Aman Allah’ım, o neydi öyle?

Dışarıda temiz hava şöyle dursun; evin çevresi kirden, çöpten geçilmiyor. Yoldan gelen geçen elinde ne varsa yola saçmış. Kimileri “İnsanlar güvenli yürüsün.” diye yapılan kaldırımlara burunlarını sildiği peçeteleri atmış, kimisi elindeki ürün paketini rastgele fırlatmış. Yahu bu insanlar akıllarını mı tırlatmış? Pet şişeleri, naylon poşetlerin yol kenarlarında birikimlerini saymıyorum artık…

Belediyenin temizlik işlerinde çalışan işçi kardeşlerimiz haftanın bazı günlerinde yolları, kaldırımları silip süpürüyorlar sağ olsunlar… Ama kısa süre sonra yeniden kirleniyor etraf; her geçişimde “Elin çöpü” demem, yoluma çıkan atıkları toplar çöp bidonlarına atarım. Lakin bir iki kişinin dikkatiyle dağılacak gibi değil bu atıklar….

Bu ne utançsızlıktır, bu ne duyarsızlıktır… “Pislik benden gitsin de kime yapışırsa yapışsın. Mikrop benden uzaklaşsın da kime bulaşırsa bulaşsın.” mantığında olma durumudur. Bu tip insanların insanlara sevgisi olsa; kıyabilir mi sevdiğine eza etmeye, sevdiklerine karşı yanlış düşüncede olmaya?

Bunlar kendilerini, kendi çocuklarını düşünmedikleri gibi gelecek nesillerin de bu çevrede yaşayacaklarını hiç düşünmüyorlar. “Benden sonrasından bana ne…” diyor olmalılar. Bu hâlleri, böyle insanların bencilliklerini ve sevgisiz yüreklerinin bulunduğunu sergiliyor.

Vaktin birinde, bir parkta çekirdek yiyerek kabuklarını yere atan kibar görünümlü bir kadını uyarmıştım. “Hanım hanım, siz evinizde de böyle yediklerinizin kabuklarını yere mi atıyorsunuz?” diyerek… Kadın cevap vermeden kalkıp gitmişti.

Ne diyorduk? Sokağa fırlatılan çöpler, atıklar ve bunlarla sirâyet eden kirler, mikroplar… Bunları atanlar, saçanlar; ertesi gün aynı güzergâhtan kendilerinin geçeceğini akıl edemiyor olmalılar. Hadi diyelim bütün gün yüzüne, ağzına, burnuna sürdüğün mendilleri (Caddeye-sokağa tükürenler, sümkürenler daha da vahimler…) yol kenarına attın, oradan da kaçarcasına uzaklaştın. Sonra eve geldin, bir baktın ki evde ekmek yokmuş; çocuğunu bakkala gönderdin. Senin ve senin gibi nicelerinin umursamazca fırlatıp attığı o necis atıklara çocuğun bir sebeple temas etse ne olacak? Al, tüm mikroplar böylece çocuğun vasıtasıyla evinize misafir olacak… Bunları hesap etmeden, evin dışında kalsın da, diyerek elinizdeki çöpleri dışarıya bırakmayın. Bilhassa evde kapalı kalan yaşlıların gözlerini cam ardına hapsetmeyin. Pencerelerini açıp hava alma fırsatı tanıyın.

Yanlışımızı nasıl olsa kimse görmüyor sanmayalım. Yaradan’ımız Rabbimiz Cenab-ı Allah her an, her yaptığımızdan haberdar elhamdülillah…

Çok şükür Yüce Allah’ım, insanlara yönelik serzenişimi, fiillerine karşı hayıflanmamı boş çevirmedi. Akşam saatlerinde bir rüzgâr estirdi; sokağımızın bütün kirleri, çöpleri derlendi toplandı. Temizlik işçilerine kolaylık olsun gibisine, çöp bidonuna yakın bir yerde birikti.

O nasıl tatlı bir rüzgârdı öyle? Öfkeli değil, sert esmiyordu. Çatıları uçurup, ağaç dallarını kırmıyordu. Yumuşacıktı. İnsanı sarıp sarmalayan, ruhuna huzur verici, havayı temizleyici…

Bu sabah penceremi açtığımda gördüm çevremin tertemiz olduğunu ve hafiften tüm toprağın sulandığını… Belli ki geceden yağmur çiselemiş. Uğultusu duyulmayan, tıpkı yaz aylarındaki gibi hafiften esen umut yüklü rüzgâr, sen ne kadar güzel ve özelsin… Seni veren Allah’a şükürler olsun.

Teşekkürler rüzgâr, yüzüme tebessüm kondurduğun için… İçime dolan temiz havaya vesile olduğun için… Teşekkürler, sabahıma sevindiren serinlik doldurduğun için… Teşekkürler rüzgâr; etrafımı kirden, mikroptan arındırdığın için… Allah’ıma çok şükürler, bu sabaha da umutla uyandırdığı için…

ZOR ŞEYDİR İNSAN OLABİLMEK… DÜRÜSTLÜK, DOĞRULUK İSTER. İYİLİK, GÜZELLİK İSTER. SAMİMİYET, VİCDAN İSTER. ALÇAK GÖNÜLLÜLÜK, TEMİZLİK, YALINLIK, TEVÂZU İSTER…

Ayfer AYTAÇ

Yorum bırakın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

error: Content is protected !!
Yukarı Çık