{ALLAH DOĞRUNUN YARDIMCISIDIR}

Son 20 yıldır teknoloji sardı yaşlı dünyamızı. Bulunmadık ne kaldı, diye merak edenlerden değilim ben. Zira bugünleri daha çocuk yaşımdayken biliyordum. Ninelerimiz bize dünya nereden nereye gelmiş, gelecekte neler görecekmişiz, bir bir anlatıyorlardı. Hem de et ve kemik halleriyle; donuk ifadeyle değil, gülümseyen gözleriyle gözlerimizin içine bakarak, geçmişimizi ve geleceğimizi bize aktarıyorlardı. Nur yüzlü, buğday özlü ninelerimiz o günlerde bizim bugünlerin internetiydi. Hatta daha kıymetli idiler. Çünkü yerine bir üst modeli çıkacak endişesi taşımazdık. Ninelerimiz yaşları oranında hayat tecrübelerini de katardı kafalarımıza. Kuru kuru hava cıva paylaşımlarla vakti ziyan etmezlerdi. Şeytana daldırmaz, Allah’ı unutturmazlardı. Her bir sözlerinde ibret ifadeleri mevcuttu.

Parlatalım abiiii… Her gün bu sözü söyleyen o, zengin bir ailenin fakir çocuğu… Kendisi “Tanrı’nın kırbacı” namıyla ün salmış, Avrupa Hun Devleti’nin Hakanı Atilla’nın adını taşır. Ne var ki adını taşıdığı büyük hakana benzer yönü hiç bulunmaz. Ne bakışlarıyla, ne de cesaretiyle birini titretebilir. 70 yaşına gelmesine rağmen yeni doğmuş bebek kadar saftır Atilla ağabey… Onu kandırıp elinde olanı almak kolaydır. Ancak, bu saflığı üzerinde manevi kalkan olduğundan, kimse onu kandırmaya yeltenemez. Biraz da gül şehrinde yaşıyor olması buna etkendir. Onun kuşağındakilere göre yaşadığı bu şehir, büyük şehirler gibi henüz suç oranlarının çokluğuyla kirlenmemiştir. Alın terinin karşılığını alıyor olması böyle

Ne güzeldi Davraz dağı karıyla soğutulmuş gazoz tadındaki çocukluğum…Çok geçmiş yıllarda Ispartalı çocuklar halı tezgâhlarından çıkan kirkit sesleriyle büyüdüler. Oğullar analarının, bacılarının el emeği olan halılardan kazanılan paralarla okudular, askere gittiler, evlendiler. Kızlar çeyizlerini halı dokumaktan kazandıklarıyla düzdüler. Ispartalı aileler sofralarına yine halıcılık sayesinde elde ettikleri gelirle ekmek, etli yemek koydular. Halıcılık vesilesiyle Ispartalının cepleri hiçbir zaman parasız kalmadı. Hiçbir Ispartalı darda kalıp valilik kapısında sosyal yardım almak için ağlamadı. Siyasilerden yakacak yardımı ummadı. Kimse hiç kimseye muhtaç değildi. Çünkü hemen her evde halı dokunuyordu. Yahut halının bir dalıyla meşgul olunuyordu. Zira iplik fabrikaları, halı satış mağazaları, halı pazarları işsiz