Bu Ülkeden Bir Karaoğlan Geldi, Geçti…
Ne Ecevit, ne Demirel; bir zaman varlardı, günümüzde yoklar… Siyasette iki rakiptiler, hayat vadeleri doldu. Ecelleri geldi, dünyadan ayrıldılar. Ahiret yurduna göçtüler… Dünkü ünlü siyasetçiler sadece siyaset arenasından değil, yaşamdan da çekildiler.
Süleyman Demirel, kırsalda yaşayan köylülerin babasıydı. Hiç ölmez sanılırdı. Her fani olan gibi sırası geldi, zamanı geçti.
“Her nefis ölümü tadacaktır.” “Dünya hayatı zaten aldatıcı şeylerden ibarettir.” ayet-i kerimeler açık… Yaşarken akla getirmediğimiz ölüm; sıra kime gelirse, ayırımsız aramızdan alıveriyor.
1970’li yıllarda serinletici bir Ecevit Esintisi vardı. Bir “Karaoğlan” lakaplı bulundu bu ülkede, günümüzde “Bir zamanlar” diye anlatılır oldu.
Bugün eski Başbakanlardan Bülent Ecevit’i bir hatırayla yad edelim… Kendisine rahmet dileyerek (Bende bir zamanlara döneyim…) o tarihlere gidip gelelim…
1973 yılının Eylül ayı sonlarında genel seçimler yapılıyor. Adalet Partisi’nin başında Süleyman Demirel, Cumhuriyet Halk Partisi’nin başında -İsmet İnönü’yü kurultayda Genel Başkanlıktan indiren- Bülent Ecevit var. Seçimin kaderini bu iki parti belirleyecek… (Seçimlere iddialı giren Alparslan Türkeş’in liderliğindeki Milliyetçi Hareket Partisi ile Milli Selamet Partisi’nin Genel Başkanı Necmettin Erbakan birkaç milletvekili ile sınırlı kaldılar.)
Bu seçimde Cumhuriyet Halk Partisi fazla milletvekili çıkardı ve sonuçta CHP ile MSP, yani Ecevit ile Erbakan koalisyon hükümeti kurdu.
Bu seçimlerin öncesi, siyasetin Isparta ayağında ilginç bir gün yaşandı. Bülent Ecevit Isparta’ya, düzenlenen mitinge konuşmak için geliyor lakin Ispartalı, siyasetçi olarak İslamköylü Süleyman Demirel’den başkasını tanımıyordu.
Benim henüz o günlerde (Mesleğimde alevleneceğim günlere yaklaşan bir kıvılcım gazeteci-yazar olarak…) şehrimizin mahalli basını Isparta Gazetesi’nde minik hikâyelerim yayınlanıyordu. Bu yüzden ara sıra gazeteye uğramalarım oluyordu.
O gün de tesadüfen gazeteye uğramıştım. Ecevit’in Isparta’ya geleceğini de duymuşluğum var ya… Evime dönerken şöyle bir yakından Ecevit’i göreyim istedim. İlk kez bir lideri yakından görmüş olacağım, bunun heyecanı bütün vücudumu kaplamış durumda… Hükûmet alanına gittim. Daha yirmili yaşlara kadem basmamış, ergenlik çağının bağrında bir kızcağızım.
Hükûmet Meydanı insan kaynıyor… Toplama partililerin yanı sıra, meraklı halkta meydana inmiş. Etrafım etten duvar, yerimden kıpırdayamıyorum. Ne yana baksam insan dolu ve ben bu kalabalıktan ürküyorum. “Neden geldim ki?” diyerek kendi kendime kızıyorum.
O sırada Isparta Gazetesi’nin en popüler ismi -meslek büyüğüm- beni fark ediyor. Gazeteye uğrayışlarımdan tanıdığından, kalabalığın arasından beni önlere çekiyor. Yine meslek büyüğüm o günlerde aynı zaman da hem Milliyet hem Hürriyet Gazetesi’nin Akdeniz bölge temsilciliğini yapıyordu. Ayrıca TRT Isparta muhabirliği; Cumhuriyet Gazetesi’nin, Akşam Gazetesi’nin ve Tercüman Gazetesi’nin atik ve güvenilir temsilcisiydi. Ege Bölgesinde yayınlanan gazetelere de haberler geçiyordu. Velhasıl o devirde Türkiye genelinde ne kadar basım-yayın varsa, tamamının Isparta temsilcisi olarak tek adresti.
Usta temsilci, Bülent Ecevit’i izlemeye gelen ulusal basın temsilcilerine de ev sahipliği yapıyordu. O gün için yanında Hürriyet Gazetesi’nin Ankara kadrosunda görevli Oktay Ekşi bulunuyordu. (Gazeteci Oktay Ekşi, sonradan Hürriyet Gazetesi’nin başyazarlığını yaptı. Basın Konseyi Başkanlığında bulundu ve CHP’den milletvekili seçildi. Oktay Ekşi o vakitte Hürriyet’in Ankara Bürosu temsilcisi olarak, Bülent Ecevit’in Isparta mitingi için görevlendirilmiş. Ben kendisi kimdir, henüz tanımıyordum.)
Oktay Ekşi beni yakınında görünce bizim usta gazetecinin kızı sanıyor ve: “Kalabalık ortamda kızının ne işi var?” diyor. Ustamız ise beni: “Isparta Gazetesi’nin genç yazarı…” diye tanıtıyor. Utanmış olarak başımı öne eğiyorum. Meslekte kallâvî zevât ile tanışma faslında ne yapılması gerektiğini toy zamanlarımda bilemiyordum.
Oktay Ekşi: “Kızım sen gazeteye dön, burası sana göre yer değil” derken; o esnada Ecevit seçim otobüsünün üzerinde kürsüye çıktı, mikrofonu eline aldı. Ispartalılara hitap etmeye başladı. Daha ilk kelâmında kalabalıktan bir alkış koptu, Ecevit’in ne dediği anlaşılmaz oldu.
O günlerde de Türkiye yine zor günlerden geçiyordu. Ekonomi kötüydü, düzelme umudu Ecevit’te görülüyordu. Bu sebeple Ecevit daha “Sayın Ispartalılar” der demez, izleyici ikinci lafı duymadan coşuyordu. Alkış, ıslık hadsiz derecede meydanda yankılanıyordu. O esnada bizim gazete için fotoğraf çekiliyor, Oktay Ekşi de not alıyordu. Aralarında görev bölümü yapmışlar. Ben de yanlarında çömezim, dahası ne yapacağımı bilmez, şaşkın hallerdeyim. Bir ona, bir buna bakınıp duruyorum.
Ecevit kürsüde, kalabalığın coşkusunu görünce kaleyi fethetmiş komutan edasıyla konuşmaya başlıyor. Ispartalılar sakince konuşulanı dinlemekteler…
Tam bu arada Ecevit’in üzerine yağmur gibi taş yağmaya başlıyor… Bir anda panikledik. Ortalık ana baba gününe döndü. İzleyiciler arasında taştan nasiplenenlerden yaralananlar oldu. Büyük bir izdiham çıkmıştı. Ortalıkta -kim kimdir- belli değildi. Erkekler küfrediyor, kadınlar çığlık çığlığa bulundukları yerden kaçmaya çalışıyorlardı. Ecevit bir anda kürsüden yok olmuştu. Otobüsün içinde bu saldırının, Demirel’in verdiği demokrasi mücadelesine karşı yapılmış olduğunu söylüyordu. Seçim otobüsü kalabalığın arasından hızla uzaklaştırıldı. İnsanlar birbirini ezme noktasına gelmişti ki, polis ve asker takviyesiyle müdahale edilerek yatıştırıldılar.
Ben o sıra öleceğimi falan düşünmüyorum da, yaralanmış olarak eve dönersem anneme ne cevap vereceğimi sorguluyorum. Beş dakika içinde hükûmet meydanına jandarma ve askerî birlik geldi. Oktay Ekşi bir kolumdan, bizim Baş muhabir öteki kolumdan tutup hızla beni, hemen önümüzde duran askerî araca iteklediler. Ekşi de yanıma oturdu. Aceleyle meydanlıktan ayrıldık. Gazetemizin Baş muhabiri olay yerinde kaldı.
Askerî araçtan kaçarcasına inerek Isparta’yı terk edeceğini söyleyen Oktay Ekşi’ye: “Siz işin içinden sıyrıldınız, bizim muhabirimize ne olacak?” değivermişim. Kendisi bana: “Merak etme, o ne yapacağını bilir. Görev her şartta yapılmalı. Benim işim burada bitti. Ecevit’le beraber Burdur’a geçeceğim.” dedi. Söylediklerinden ikna olmadım. Omuzlarımı silkerek kendisine küsmüş gibi bir tavır attım. Başımı okşayıp askerî araçtan ayrıldı. Başka bir araçla Burdur mitingine doğru yola koyuldu.
Bülent Ecevit’i, Isparta’dan ayrılmadan öncesi o gün kısa bir süreliğine görmüştüm. Lakin sonraki yıllarda defalarca yakından görüşmem oldu. En son karşılaşmam 2004 yılında, yine bir Isparta ziyaretine geldiğinde olmuştu. DSP Genel Başkanı olarak partisinin il başkanlığına gelmişti. Başında yine kasketi ve yanında hayat arkadaşı Rahşan Hanım vardı. Ancak bu defa ki gelişinde hastaydı ve ayakta durmakta zorluk çekiyordu. Sadece hatırını soracak bir kaç cümle etmiştim. Ondan sonrasında hiç görmem ve görüşmem olmadı.
2006 yılının 5 kasım günü vefat haberini öğrendik. Üzüldük… “Karaoğlan”ın ardından dualar ettik.
Meslek hayatım süresince, değerli büyüğüm Oktay Ekşi ile de o günden sonraki yıllarda kendisiyle yakın görüşmelerimiz çok fazla oldu ve bu görüşmelerimizde Oktay Ekşi beni meslektaşı olarak değerlendirerek, pek çok defa kendi imzasıyla beni onurlandırıcı sözler döşenmiş mektuplar gönderdi. İmzalı kitabını hediye etti.
Onlu yaşlarımın sonlarına doğru ürkek bir genç kız olarak ilk seçim mitingini görmemden bu yana, yıllar içinde gazeteci olarak pek çok seçimleri yakından izledim. Süleyman Demirel’le, Necmettin Erbakan’la, Alparslan Türkeş’le, Turgut Özal ile yakın görüşmeler, röportajlar yaptım.
Süleyman Demirel ile aynı sofrada yemek yerken kahkaha ile güldüğüne, Turgut Özal’ın Isparta mitingi sonrası sinirinin tavana vurduğuna, Necmettin Erbakan’ın “Kadayıfın altı kızardı.” sözüne yakından şâhit oldum.
Eski seçimlerin capcanlı hallerinden, çok değişik seçim yöntemleri öğrendim. İyiler de, kötüler de er meydanlarından geldi, geçti. Ispartalı her seferinde seçimleri hep çok güzel ve coşkulu yaşadı. Son dönemlerde Isparta’da seçim şekilleri değişti. Ne eski fanatik partililer kaldı, ne de o eski partiler…
Ayfer AYTAÇ