Kâinatın Efendisi, bir gün bir aileyi ziyarete gider. Ev sahipleri çok memnun olurlar, sevinirler, bayram ederler. Evin küçük oğlu ilk defa gördüğü bu tezahürattan etkilenmiş, biraz çekinmiş ve ürkmüştür.
Anne: “Haydi yavrum…” der. “Git, Peygamber Efendimizin elini öp.” Fakat çocuk öyle bir ruh hâli içindedir ki, bir türlü cesaret edip Peygamberimizin elini öpmeye gidememektedir.
Anne oğlunu teşvik için: “Haydi yavrum, git… Peygamber Efendimiz sana şeker verecek.”
Annenin bu sözü üzerine Peygamber Efendimiz derhal yerinden kalkar, kapıya doğru gider ve çıkar. Bir süre sonra terlemiş olarak döner. Ev sahipleri:
“Ya Rasulullah, merak ettik… Nereye gittiniz?” derler.
Mübarek Peygamberimiz (s.a.v.) cevap verir:
“Demin çocuğa ‘Git, Peygamberimiz sana şeker verecek.’ dediniz. Çocuk bana şeker almak için gelecekti. Ama benim yanımda şeker yoktu. Ben gittim, çarşıda şeker aradım. Birçok dükkân kapalıydı. Nihayet bir yerde buldum. Onu aldım, getirdim. Eğer böyle yapmasaydım, çocuk bana bir daha inanmazdı…”
Bu anekdotu elli yıl evvel okumuştum. Hep düşündüm, beşerî münasebetler ne kadar ince nüanslara dayanıyordu. Bir kere güven duygusu sarsılınca, bir daha kolay kolay yerine gelmiyordu. Bu olaydan ibret alarak on üç yıllık evliliğim içinde bir kere bile eşime yalan söylemedim, yapamayacağım bir şeyi -yaparım- demedim. Kendisi bana iki lafın birinde yalan söylerdi. Başka olumsuz tabiatları da vardı ama benim tahammülsüzlüğüm yalana dayalıydı. Bu yoğun yalancılığı da zaten sabrımı taşırıp evliliğimizi bitirdi. Çünkü okuduğum değerlerden öğrenmiştim ki, güven duygusu kesinlikle sarsılmamalıydı.
Bazı anne-babalar sabahleyin evden ayrılırken çocuklarına: “Uslu durursan sana çikolata getireceğim.” derler. Ben hiç bir zaman çocuklarıma böyle bir vaatte bulunmadım. Kızım küçüklüğünde arkamdan “Bana çikolata al…” diye seslense de, alabileceksem alırdım. “Kesinlikle alırım.” diye söz vermezdim. Zira bilirim ki çocuk, akşama kadar hep o çikolatanın özlemiyle yaşar.
Çok zaman anne-baba unuturlar; çocuk hayal kırıklığına uğrar ve bir daha kolay kolay annesine, babasına inanmaz. Bu bazı insanlara anlatılınca “Hiç öyle şey olur mu?” diyorlar. Onlar desinler ama hakikat bu… İsteyen kabul eder, isteyen etmez.
Bunu keşke bir ömür boyu bütün insanlara karşı uygulayabilsek… Yapamayacağımız şeyi -yaparız- vaatleriyle insanları oyalamasak, kandırmasak… Sonunda kaybeden biz oluyoruz. En yakınlarımızdan başlayarak çevremizdeki insanlar bize güvenemiyor, itimat edemiyorlarsa kabahat bizim değil mi?
Hayatının bütün dönemlerinde Peygamber Efendimiz ne dediyse yapmış, kimseyi hayal kırıklığına uğratmamıştır. Mesele kendiliğinden anlaşılıyor…
Rasulullah Efendimiz hem bizler, hem yeryüzündeki bütün insanlar için en güzel örnektir. O’nun yolunda gidebilenlere ne mutlu…
Ayfer AYTAÇ