Kahire’ye gittim… Oradaki çoğu Mısırlının Osmanlı düşmanı olduğunu öğrendim, kahroldum. Diyorlar ki:
“Osmanlı bize dört yüz senede bir şey öğretmedi ama İngilizler otuz yılda pek çok şey öğretti.”
İngilizlerin öğrettiğini sandıkları şey de, bizden beter dünyalık yaşam…
Mâlûm, Mısır bir Kuzey Afrika ülkesi… Oralara kadar gideceğimi hiç sanmazdım. Çünkü uçak fobimi hiç aşamazdım. Lakin bir ay içinde defalarca uçağa bindim. Adeta Afrika’yı fethettim.
Gezim süresince konuştuğum Mısırlılara dedim ki:
“Osmanlı size şefkatle yaklaşıyordu, merhametli davranıyordu. İyilikten anlamamışsınız. Lakin İngilizlerin silah zoruyla öğrettikleri yanlışları çabuk kavramışsınız.”
“Lâ, lâ, lâ…” (Arapça ‘Hayır’ mânâsında) deyip durdular. Yani hayır diyorlar ama sömürü altında Müslümanlıktan uzaklaşıp, İngilizler gibi olma gayretlerini, onlara çok özendiklerini kabul etmiyorlar. “Biz modern Müslümanız…” diyorlar.
Genç kızların çoğu toplum içinde çıplakmış gibi, çok açık saçık giyinip gezmekten arlanmıyorlar. Kahire’de de kafeler, alışveriş merkezleri dolu… Gençler buralarda kız-erkek sarmaş dolaşlar… Mânâ veremediğim karmaşık bir yaşam içindeler…
Halkın çoğunun çoktan “İngiliz” gibi oldukları, davranışlarından alenen belli… Tek ayırt edilecek yanları, Müslüman gençlerin her ortamda sıklıkla nargile içmeleri…
Mısır’ın yerli halkı (Bilhassa fakir kesim…) erkeği-kadını uzun entari giyip, başını örtüyor. Ayaklarında sandalet; kimileri de yalın ayak, başı kabak…
Nil nehri kıyısında, eski gemileri onarıp lokanta etmişler. Böyle bir kaç tane gördüm. Bir tanesinde ise geminin girişine bir kukla koymuşlar, üzerine Osmanlı Paşası kıyafeti giydirmişler; yemek yemeğe gelenlere iki büklüm eğilerek buyur çekiyor. İçeride yemek servisi yapan garsonlarda üzerlerinde sırmalı ceket, başlarında fes ama dilleri İngilizce şakıyor. Masaya oturmadan mekânı terk ettim.
Kahire çok kalabalık bir şehir… Kahire’de Nil kıyısı güzel… Nehrin çevresi zengin iş merkezleri ve zenginlerin kalabileceği otellerle dolu… Bu çok meşhur otellerin birinde de ben kaldım. Lakin otelime gelirken çok şaştım…
Hayır, çöl rüzgarıyla savrulan kumların sıvaştığı eski görünümlü evlerine şaşırmadım. Mâlûm çöl alanı… Fakirlerin ve dilenenlerin çokluğuna da şaşmadım. Müslümana yakışmayan daha nice görüntü de beni afallatmadı.
Şaşırdığım hâl; kalacağım otele ulaşmak için bir taksiye binmiştim. Taksi şoförü yol boyunca bana Kur’an-ı Kerim dinletti. Daha doğrusu taksiye bindiğimde (Bizdeki arabesk müzik yerine) Kur’an sesi doluydu arabanın içi…
Nasıl mutlu oldum, nasıl bir mâneviyâta büründüm, anlatamam. Çok hoşuma gitmişti. Velakin otelin önüne geldiğimizde taksici benden çok para istedi. (Örneğin on iki kilometrelik yola bizim paramızla beş bin lira gibi…)
İtiraz edince pazarlığa girişti adam… “Yarısını versen de olur.” gibisine… Otelin ilgilileriyle konuşacağımı ve Mısır’daki taksi ücretlerini öğreneceğimi söyleyince, başta istediği paranın on da birine razı oldu. “Bu nasıl Müslümanlık?” dedim. “Müslümanlıkta kandırma yoktur, rehberimiz Peygamberimiz (s.a.s) ‘Aldatan bizden değildir.’ buyurmuş…” dedim. “Biraz önce Kur’an-ı Kerim’i beraber dinledik. Ben Arapça bilmediğimden, ayetteki Yüce Allah’ın buyruğunu tam mânâsıyla anlamadım. Ama sen Arapça biliyorsun da, galiba kendin dinlemediğinden denileni anlamıyorsun. Sanırım müşteriyi aldatmak için böyle davranıyorsun.” diye sitemkâr konuştum. Taksi şoförü İngilizce bir şeyler söyledi, arabasına atlayıp uzaklaştı. Vay be! İngilizceyi ne güzel konuşuyordu. Fakat ne dediği pekte anlaşılır değildi.
Kaldığım otel çok lükstü… Nil nehri kıyısındaydı. Otel benden önce hep ünlüleri ağırlamış… Devlet adamlarını, dünyaca tanınmış sanatçı ve işadamlarını… Ne yalan söyleyeyim, ben de ünlüymüşüm gibi ağırlandım.
Çünkü beni Mısır’a davet eden muhterem zat, orada uluslararası bir inşaat çalışması yapan ünlü bir firmanın muhteşem genel müdürüydü. Uçak paramı bile karşılamıştı ünlü firma… Hem de birinci sınıf mevkiden… “First class” mevkiide hosteslerin ilgisi ve ikramları farklı oluyor doğrusu…
Neyse övünmeyelim. Bir zamanlar bizim olan Mısır topraklarını İngilizlere kaptırdığımıza dövünelim. Çünkü Mısır’da Müslüman bildiğimiz “Kardeşlerimiz” dediğimizin çoğu İngilizler gibi giyinip, yaşıyor. Fakirleri hariç tabii… Onlar her ülkede aynı zorluktalar. Ancak orta halli Müslüman kızlarının bir İngiliz’le evlenip İngiliz tebaasına geçme hayali ve bu uğurda kendilerini İngiliz erkeklerine beğendirme gayretleri beni bir hayli endişelendirdi.
Bu kızlar Mısır’daki ünlü Türk inşaat firmasının Türk bekar erkek çalışanlarını da ayartma peşindeler… Niyetleri bir Türk ile evlenip Türkiye’ye kapağı atmak… Mısır’ın çöl havasından, kuma bulanmış duvarları olan, çoğunun havalandırması bile olmayan küçük evlerinden kurtulmak… Türkiye’de refaha ermek…
İstanbul ve Antalya adını sıkça kullanıyorlar, çok görmek istediklerini söylüyorlar. Hallerine ağlayasım geldi. Fakirlikten bıkmışlar lakin tembelliklerinden taviz vermiyorlar. Çoğunluk gündüz uyuyup, akşam saatlerinden itibaren tüm gece sabaha kadar geziyorlar.
Trafik kuralları ne, bilmiyorlar. Fakat otoban için uzun bir üst geçit yapmışlar, hayran kaldım.
Mısırlılar bolca tavuk yiyorlar. Bir de “Haşarat” dedikleri deniz böceklerini yemeye bayılıyorlar.
Cuma günleri alışveriş merkezlerindeki büyük ekran televizyonlardan, Sisi’nin öğle namazını naklen canlı yayın izliyorlar. Önde imam, hemen arkasında Mısır ülkesinin yönetimini sağlayan Sisi… Kameralar her anını insanlara yansıtıyor. Camilerde ezanlar okunurken, hemen bitişiğinde veya caminin tam karşısındaki kilisede de çan sesleri çınlıyor.
Ah! Müslümanlık Mısır’da inliyor. Çok şükür Rabbimize, yine en iyi Müslümanlık bizim ülkemizde yaşanıyor. Daha Mısırla ilgili yazılacak çok konu var ama oralarda yanlışları yorumlamaktan yorgunum. Belki bir başka seferimde detaya dalarım.
Ha, bir şey daha… Kahire’de doğup büyümesine rağmen piramitleri görmeyen niceleri var fakir halktan… Tıpkı İstanbul Şirinevler’de yaşayıp da, İstanbul’un denizini görmeyen bizim garibanlarımız gibi…
Mısır ülkesindeki yaşamı görünce, o topraklara neden çok peygamber gönderildiğini kolayca anlıyor insan ve Türkiye’min güzelliğinin kıymetini de, bilinçli akıl daha çok kavrıyor.
Ayfer AYTAÇ