Beklenti karşılık bulmazsa, görülen bir durum nasıl izah edilebilir? Şahsi fikrim; insanların gördüklerinden geri kalıp, ani kayıpları sonrasında boşluğa düşüp, hayattan ve her şeyden vazgeçmesi durumudur.
Mesela, çevrenizdeki insanların her zaman her dediğini yaparsınız ama bir gün gelir bir defa “Hayır” dediğinizde, karşınızdaki kişi daha önce yaptıklarınızı unutup sizden kolayca vazgeçebilir.
Mesela, paranız varken çocuğunuza her oyuncağı alırsınız, bir gün istediği bir oyuncağı alamazsınız, çocuğunuz sanki siz ona hiçbir şey almıyormuşsunuz gibi ağlar, kendini parçalar…
Burada ibret alınırsa, bir kıssa ile konuyu örneklendirelim…
Vaktin birinde bir zengin, biricik oğlunu evlendirmek istemiş. Lakin oğlan doğuştan bedensel özürlüymüş. Bir ayağı diğerinden otuz santim kısaymış. Bir gözü de hiç görmüyormuş. Dolayısıyla zengin aile, dengi birinden oğluna kız bulamamış.
Ne yapsın aile… Oğlunun mürüvvetini görmek istiyor, torun torba sevmek istiyor. Tutmuşlar, fakir bir ailenin kızını istemişler. Bu fakir ailenin gözlerini zenginlik kamaştırdığı için oğlanın kusurunu hiç görmemişler. İlk istemede hemen kızlarını gelin edivermişler.
Oğlan evlenince, karısına ne isterse almış, ne dediyse yapmış. Zaman içinde çoluğa çocuğa da kavuşmuş. Hakikaten imrenilesi mutlu bir yuvası varmış. Fakat hayat yolu hep aynı doğrultuda akıp gitmez. Arada yokuşlar, inişler olur. İnsan oğlu koşarken yorulur, arada bir durulur.
Dolayısıyla bu zengin aile de bir hayat yolculuklarında tökezlemiş düşmüşler. Mallarını mülklerini tüketmişler. Her gün eli kolu erzakla dolu eve gelen genç adam, bir gün eli boş ve bu durumdan çok üzgün olarak evinin kapısını çalmış. Kapıyı hep güler yüzle açan karısı, kocasını eli boş görünce suratı asılarak adamın yüzüne şöyle bir bakmış:
“Adam, senin bir gözün körmüş ya…” demiş. “Bilseydim seninle evlenmezdim. Kendime yazık ettim.” diye de eklemiş. Sonrada ağlayarak odasına çekilmiş. Analarının peşi sıra kapıya gelen çocuklarda babalarının kendilerine çikolata, oyuncak getirmediğini görünce:
“Baba, senin bir ayağın topalmış, niye bize daha önce söylemedin?” demişler.
Adamcağız üzgün halde çocuklarına şöyle diyebilmiş:
“Evlatlarım… Daha önce anneniz de, siz de hep elime baktınız, elimde olanı kaptınız. Ancak şimdi tam mânâsıyla bana bakıyorsunuz.”
Evet, işte böyle… İnsan değeri parasına göre midir yoksa kıymetli olan insan mıdır? Cevabı vicdanımız verir, diyorum. Hissemize düşenin anlaşılmış olmasını umuyorum.
Ve şunu da ekleyeyim… Hayat bu; her an, ne olacağı belli olmaz. En kıymet verdiğimiz insanları ani kaybedebiliriz. Yıllardır emek verdiğimiz işimizi, imkanlarımızı, en değerli eşyalarımızı kaybedebiliriz ama unutmayalım ki, o kaybettiklerimiz daha önce bizim değildi. Ya da onlar varken, biz yoktuk…
Bizim olan ve bizimle sonuna kadar gelen yine kendi sağlığımızdır. Sağlığınız bozulduktan sonra, kaybettiklerinizi telafi edip daha fazlasına ulaşsanız bile bir anlamı kalmaz. Anlayacağınız hayatınızda kendinizden daha kıymetli hiçbir şey yoktur.
Ayfer AYTAÇ