Göz kapaklarımı kapattığımda, içeride hâlâ dinmeyen o kadim uğultuyu duyarım. İnsanın içine bir serinlik, bir katre huzur düşüren o masmavi hüzün… Yağmur, sadece göğün yeryüzüne duası değildir; benim ruhumun aynadaki siluetidir. O, her damlasında ömrün en ince sızılarını taşıyan bir misafirdir; bense o misafiri bekleyen, kapısı hep ardına kadar açık kalmış eski bir ev…
Her şey gökyüzünün ağırlaşmasıyla başlar. Bulutlar, içlerinde yüzyılların hasretini biriktirmiş gibi koyulaşır, gri bir tül gibi örter üstümüzü… O an zaman yavaşlar. Şehir, telaşını bir kenara bırakır; sokaklar, evler, gölgeler sükûnete bürünür. Ben, pencere kenarındaki yerimi alırım. Camda beliren ilk buğu, dışarıdaki bekleyişin ilk mırıltısıdır.
Ve sonra… İlk damla düşer.
Camda açan o küçük su çiçeği, içimdeki kurumuş toprakların sesidir sanki… Yağmur yağmaya başlar; yavaş, vakur ve inatçı… Toprak, gökten gelen bu sevgilinin kollarını açar gibi kokusunu salar havaya… O koku, ömrümün en unuttuğum, en saf zamanlarını çağırır yeniden… Çocukluğumun yalın ayak koştuğu yolları, kalbimin ilk defa bu kadar gürültüsüz çarptığı akşamüstlerini hatırlarım.
Ben ve yağmur… Biz iki eski derviş gibiyiz. O gökten inen, ben yeryüzünde bekleyen. O, damla damla erir penceremin camında; ben, kelime kelime dökülürüm içimdeki deftere… Aramızdaki tek mesafe camın o ince, şeffaf perdesidir. Ama bilirim ki o cam kalksa, o su ile bu kalp birbirine karışacak, ikimiz de ne gök kalacağız ne de yer; sadece bir akış olacağız.
Dışarıda rüzgâr nefesini tutar. Ağaçlar, dallarındaki yapraklarla bir orkestra gibi eşlik eder bu sessiz armoniye… Her damla, asırlık bir sırrı fısıldar yapraklara…
Ben ise içeride, demli bir çayın buğusuyla, yağmurun ritmine ayarlarım nefesimi… Göğsümün kafesinde çırpınan o yabani kuş, yağmurun sesiyle sakinleşir, kanatlarını indirir. Çünkü bilir ki yağmur, insanın içindeki yangınları söndürmek için değil, onları birer inci tanesine dönüştürmek için yağar.
Zaman, akmayı unutur. Saatler, yağmurun dakikalarına teslim olur. Sokak lambalarının sarı ışığı, ıslak kaldırımlarda titrek yansımalar bırakır. Pencereden dışarı baktığımda, kendimi o su birikintilerinde görür gibi olurum; ne kadar berrak, ne kadar dupduru…
Yağmur, üzerimdeki bütün tozları, dünkü kederleri, yarının kaygılarını yıkar alır. Beni, bana geri verir.
Ve yağmur dinsin diye dua etmem hiç… Aksine, hiç bitmesin isterim bu melodi. Çünkü bilirim ki o durduğunda, dünya yine o gürültülü, o yorucu maskesini takacaktır.
Ama şimdi… Şimdi sadece yağmur ve ben varız. Gök ile yerin buluştuğu o görünmez çizgide, kelimelerin bittiği, sessizliğin en güzel şiiri söylediği o mukaddes anda…
Toprak suya doyar, ben hüzne… Ve içimdeki bahçe, en kurak yerinden yeniden yeşermeye başlar.
Ayfer AYTAÇ