Ben, dokuz yaşımdan beri tabiat tutkunuyum. İlkokul dördüncü sınıftayken, öğretmenlerimiz biz öğrencileri “Gölcük” çevresindeki ormanlık alana pikniğe götürmüşlerdi. Bütün öğrenciler çimenler üzerinde top oynarken, ben gölün mavisiyle ağaçların yeşilinin buluşmasına dalıp gitmiştim.

O yeşilliğin altında, gölün tam yakınında bir evim olsun, her sabah kalktığımda gölün soğuk sularında serinleyeyim hayalleri kurmuştum. Bu hayallerim uzun yıllar sürdü durdu. Böyle bir eve hiç sahip olamadım ama göl ve deniz kenarı olan, yeşille mavinin buluştuğu çok yerde bulundum.
Hele yirmi yaşından sonra (Gazetecilik mesleğine profesyonel olarak adım atmamla birlikte) tabiatı koruma gönüllüsü oldum. Gerek dilimle/söylemlerimle, gerek elimdeki kalemimle mücadele edip durdum. Bu işe bireysel olarak tamamen kendimi adadım lakin tabiatın çocukluğumdaki güzelliğini kaybediyor olmasının önüne geçemedim. Çabalarım yetersiz kaldı.
Benden gayrı bu işe soyunmuş bazı dernekler var; kuruluşlar, örgütler var. Bu işten çok geçimini sağlayan insanlar var. Kendilerini “Doğa severler” diye lanse ediyorlar. Peki bunlar ne yapıyorlar? Sadece adlarından söz ettiriyorlar. Yani kendi reklamlarını yapıyorlar. Kameralar karşısında bir iki atık şişe, cips paketi vesaire… Toplamaktan öte bir faaliyet yapmıyorlar. Kameralar kapanınca ise etrafa gelişi güzel kedi-köpek maması döküyorlar. Bu hal son yılların olumsuz modası… Hâşâ Yüce Allah’ın buyruğuna muhalif davranışlar…
“Bir kısmına binesiniz, bir kısmının etinden de yiyesiniz diye hayvanları sizin için var eden Allah’tır.” (Mü’min Suresi 79. ayet)

Bu ayeti bilmeyenler, bilip de umursamayanlar hayvanlara hizmet eder oldular. Allah muhafaza, gidişat hayra alamet değil!
Yıllardır hiçbir “İyi” şey ilerlemedi. Aksine günden güne gerileme görülüyor, siz bunu fark etmiyor musunuz?
Doğa demek, bazı fitnecilerin köpeklerinin tuvalet ihtiyacı için kullandıkları park-bahçe yapmak demek değildir. Doğa demek, Allah’ın varlıklarını korumaktır.
Parkı bahçeyi paranla yaparsın ama tüm canlıları yoktan var eden Yaradan öyle bir tabiat yapmış ki, kelimeler anlatmakta kifayetsiz kalır.
Üstelik insanlığa bedava sunmuş… Lakin insan sanılan sen, bunun kıymetini bilmiyorsun. Bankların etrafı çekirdek kabuğu dolu… Dilberim çiçeklerin kökleri köpek pisliğine bulanmış. Kıyı köşe insan atığı bolluğu…
Güzel ülkemin dört bir yanında, toprağa apartman saplama uğruna cânım ağaçlar söküldü, her geçen gün niceleri sökülmekte…

Bilhassa büyük şehirlerimizde milyonlarca ağaç kesildi. Yemyeşil ormanlık alanlara villalar konduruldu. Parası olan için ağaçlara ve üzerinde yuvaları bulunan kuşlara acınmadı. Bu şatafatlı evlerin sahiplerinin araçları için ahşap garajlar yapıldı. Güzelim ormanların ziyneti ağaçlar, para uğruna, rant uğruna öldürüldü. Kütük haline döndürüldü.
Ağaçları katletmeden de evlerinizi yapabilirsiniz… Çok geniş ev yapmak neyinize? Yok, illa gösteriş yapacaksın… Senin evine bakan bir daha baksın, imrensin kalsın istiyorsun öyle mi? Oysa ki villa, köşk bu dünyada ardınızda bırakacağınız mallar? Götürecekleriniz ise sadece amellerinizdir.

Ağaçları, ormanı korusanız, öteki dünyaya yanınızda götüreceğiniz değerler olurlardı.
Orman yok olunca sular da yok oluyor biliyor musunuz?
Bugün Türkiye’de yüz tane ırmak varsa, içinde on tane temiz olan (Belki) kaldı. Onlarda nerede biliyor musunuz?
Karadeniz bölgesinde, bir iki de Anadolu’nun doğusunda… Başka yok. Diğerlerinde ise lağım akıyor. Orman yerine, toprağa çelikle çakılı çok katlı binalara bakıyor insanlar…
Güneşin önünü kesen, kuşları yuvasız bırakan, börtü böceklerin neslinin tükenmesine sebep olan bu beton bloklar, tükeneceği yerde hızla artıyor.

Maalesef bunlar yazmakla bitmez… Elli senedir yazar dururum, kimse umuruna takmaz. Yine de uyarayım, durum çok kötü! Çocuklarımıza hiçbir şey kalmayacak. Gelecek nesil kuşu, balığı, tavuğu kitaplarda görecekler; televizyonda “Tarihte bir zamanlar…” diye izleyecekler.
Ormanı ve onunla ilgili yazıları, yakından gördüğüm dokuz yaşından beri yazıyorum. Fakat bu uğurda bir arpa boyu yol gidemedim. Neye acırım biliyor musunuz? Yabani meyveler var; kurdun-kuşun yaz-kış gıdası…
Alıç, ahlat, kuşburnu, kızılcık, böğürtlen… Bunları kesip kesip oduna çeviriyorlar, fırınlara satıyorlar. Neymiş, fırında kuzu tandır yiyeceklermiş. Odun fırınında güveç pişireceklermiş. Keyfe keder…
Kıymet bilen başka ülkeler bunları koruyor; hatta bu yaban meyvelerini özel yetiştirip, çoğaltıp fahiş fiyatla bizim ülkemize satıyor. Buna fırsat verip, göz yumanlar da yaptıklarının günahını çeksinler.
Gerçi herkes göz yumuyor. Kime ne anlatacaksın… İnsanların kâhir ekseriyeti dünyalık olmuş…

Bir vakit gökyüzüne başlarını uzatan ağaçlar; sobaların, şöminelerin, fırınların içine tıkıştırılıyor. Çoğunluk onlara hiç acımıyor. Evlerde yakan var, çatı diye takan var.
(Eski zamanlardan beri sobalarda ısınmak maksadıyla odun kullanılırdı fakat o zamanlar şuurlu, insaflı insanlar çoktu ve keyfî ağaç kesimi yapmazlardı. Yetkililerin izni doğrultusunda çok yıpranmış, çürümüş, takati kalmamış ağaçlar belirlenir ve yine müsaade ile kesilir, odun olarak insanların kullanımına sunulurdu.)
Belki de ağaçların gökyüzüne uzanmalarını kıskanıyor içten içe, insan denilen varlık… Kendi yapmak isteyip de yapamadığını ağaç yapınca, ağacın kibirli olduğunu sanıp onu alt etmek istiyor.
Oysa ağaçlar kibirli olmak için değil, güneşi daha ferli almak için başlarını yükseklere uzatıyorlar.
İnsanoğlu kendi menfaati için her şeyi yapabiliyor. En az kırk yılda oluşmuş bir ağacı, bir kaç dakikada kesip nefsi için kullanabiliyor. Çünkü ormanlık yerlerdeki o ağaçların çoğunun odunu, kömüre bedel… Üstelik kömür gibi zehirli gaz üretmiyorlar.

Yazıklar olsun, salt kendi nefsini düşünene! O ağaçlar (İçlerinde asırlık olanlarda pek çok…) bir daha dünyaya gelmiyor. Onların da ömürleri bir defalık ve kolay yetişmiyorlar. Bugün “Çok” gördükleriniz, Yüce Allah’ın engin merhametinden… Siz bunu kendi çıkarınıza kullandıkça, yokluğunu da gören olursunuz. Demedi demeyin.
Mesela, bir meşe ağacı on senede ağaç görünümü alıyor. Bir çam ağacı ise on beş senede dünyaya geliyor.
Ama giden gelmiyor… Artık şehirlerde ağaçlar bitti. Köylük yerlerde de çok nadir… Ağaçsız kalan, tüneyecek yer bulamayan kuşlar göç ediyor. Köylerde kuş kalmadı. Meyve ağaçları küle döndü. (Kadim has zeytin ağaçları mahvediliyor.)

Eskiden köylere çok gitmişliğim oldu. Çevrede sürüler vardı, kuş sürüleri… Köylü derdi ki: “Kuşlar ağaçlara meyve yemeye geliyor, nasipleniyorlar.” İnsanoğlu onların nasibine set çeker olmuş.
Büyük şehirler deseniz; oralarda rahatça ayak basıp soluklanacak bir karış toprak kalmadı. Her alan beton yığını oldu. Çevremizde ne kelebek kaldı, ne arı kaldı. Kuşlar bile kalmadı.
Ben çocukken çokça kumrularımız vardı. Ne de zariftiler. Yavru yaparlardı saksıya, insana sıcak bakarlardı. Bazı aileler, onların ismini kızlarına koyardı. Ya güvercinler… Onlara da rahat vermedi insanoğlu…
Benim cama bazen üç dört tane yaban güvercini gelirdi. Mahzun bakışlarıyla ekmek isterler, verirdim. Ormansız kalmış, yollarını kaybetmiş bilirdim. Komşular rahatsız oldu. Yem bırakamaz oldum. Gelmiyorlar gayri güzel kuşlar…
Rabbim dünya hırsından muhafaza etsin… Ömür yolculuğumuzun her durağında, gönlü güzel insanlar yoldaşımız olsun. Âmin…
Ayfer AYTAÇ