BÜLBÜL’ÜN ÇİLESİ

“Bülbül’ün çilesi yanmakmış güle… Ömürler geçiyor ağlaya güle…” Severek dinlediğim Türk sanat musikisinde bir eserin girişidir bu cümle… Bülbül ile gül… İkisi hakkında o kadar çok kelam edilmiş ki, çoğu dramatiktir. Dinlerken hüzün kaplar kalbinizi… En azından benim için öyle… Bülbülün gül ile olan hikayesi, bam telime dokunur. Aslında herkesin hikayesi, herkese dokunur.
Sevenin ki sevmeyene… Nefret edenin ki bilmeyene… İnsanın gerçekliği bir hikaye içinde okunur…

Anasından babasından ayrı büyük şehre öğrenci olarak gelmiş yirmili yaşların başında genç bir adam… Okulda tanıştığı kızlardan birine gönlünü kaptırmış. O kız çok güzelmiş. Hatta okuldaki kızların en güzeliymiş. Bu kız onun ilk aşkı olmuş. Güzellik nedir ki? Aşkla bakan göze göre değişir güzelliğin anlamı…

Bir gün cesaretini toplayıp kızın yanına yaklaşmış ve ona tertemiz duygularından söz etmiş delikanlı… Açıkça aşkını açıklamış. Kız şöyle bir bakmış delikanlıya, yakışıklı bulmuş ama hemen de aşkına karşılık vermemiş. Demiş ki kız biraz mağrurca:


– “Bana bir al gül getirirsen, sana karşı hislerimi o zaman söylerim.”


Delikanlı bu laf üzerine sevinçten havalara uçmuş. Gitmiş çiçekçiye; cebinde ailesinin gönderdiği ne kadar para varsa hepsiyle, çiçekçideki bütün al gülleri almış. Koşarak gelip kıza sunumunu yapmış. Karşılığında alacağı cevabı beklerken, yüreği fırlayıp ağzından çıkıverecekmiş gibi atmaktaymış.

Ne var ki, kız güllerin hiç birini beğenmemiş:


– “Benim istediğim al gül bunlar değil! Ne yapayım ben bu kırmızı gülleri, bizim bahçemizde bunlardan çok var.” demiş.

Genç adam böyle bir karşılık beklemediği için hayal kırıklığı yaşamış, bir anda çökmüş. Öldüm, bittim hallerine dönmüş. Onun bu halini sezen kız:


– “Sana hayır demedim ama evet de demedim. Al gülü getirirsen hislerimi öyle öğrenirsin.” diyerek uzaklaşmış.

Delikanlı bu sözler üzerine yeniden moral bulmuş. Odasına gidip kendi kendine sesli düşünmeye başlamış:

– “Ne yapsam acaba? Onu o kadar çok seviyorum ki, sanki onsuz yaşayamayacağım. Eğer ona istediği al gülü bulup getirirsem, o da bana beni sevdiğini söyleyecek. O zaman beni sevdiğini okuldaki herkes görecek. Lakin onunla olabilmem için benden al bir gül istedi. Bir tane al gül çok bir şey değil aslında… Al gül bulabilirsem, onun sevgisini kazanacağım. Nereden, nereden bulacağım ben al bir gülü?”

Üniversite öğrencisi delikanlı, odasında kendi kendine böyle konuşuyordu. Çaresizliği, bir kız tarafından sevilmek isteyen kalbi, bahar akşamında pencerenin önündeki gül ağacına konmuş bülbülü çok etkilemişti. Bülbül, bu sevdanın mutlu bitmesi için elinden geleni yapacağına dair ant içti.

O akşam al gül bulmak için bülbül, bütün gül bahçelerini dolaştı durdu. Ama bulamadı. Al gülü bulmak zordu. Üzgün üzgün gencin penceresine kondu. Pencerenin hemen altında boy vermiş olan gül ağacı, bülbülün sıkıntısını sezip sordu. Bülbül de ona gencin sıkıntısını anlattı.

– “O genci mutlu etmem için yarına kadar bir tane al bir gül bulmam lazım.” dedi.

Gül ağacı derin derin düşündü. Sonra acıklı bir sesle dedi ki:

– “Benim kırmızı güllerim, al güller olabilir. Ama bu sana çok pahalıya mâl olur.”

– “Bedeli neyse ödemeye hazırım.” dedi Bülbül…

Bülbül, bir sevdanın doğup, insanların mutlu olmasından başka bir şey düşünmüyordu o an…


Kırmızı gül ağacı şartını açıkladı. Tek isteği şuydu:

Bülbül, bağrını gülün dikenine dayayacak, şarkılarını terennüm edecekti. Bu arada gülün dikeni bülbülün kalbine saplanacak, oradan akacak kanla gül beslenecek, kırmızı güller al al olacaktı.

Sabaha kadar bülbül inledi. Kırmızı gül ve bahçedeki diğer güller, yeryüzünün en acıklı şarkılarını bülbülden dinlediler. Bu acı vakitler yalnızca aşk içindi.

Ve nihayet sabah oldu.


Üniversite öğrencisi uyanır uyanmaz camdan dışarıya baktı. Gül ağacındaki al gülleri gördü. Hemen bahçeye koştu. Büyük bir şevk dolu coşkunlukla bir tanesini kopardı. Aşka umutla koşa koşa, sevdiği kıza gitti, gülü sundu.

Güzeller güzeli kız, güle dönüp bakmadı bile… Boynundaki inci gerdanlığı gösterdi.


– “Bak, fabrikatör oğlu bana bunu aldı. Sen ömür boyu çalışsan bu gerdanlığı alamazsın.” dedi. Akşam bir partiye davet etti beni… Gideceğim ve onunla dans edeceğim.

Delikanlı üzgün üzgün kızın yanından ayrıldı. Sınıf arkadaşları halinden anladı ve ona dediler ki:


– “Aman, boş ver… Sana kız mı yok… Okulunu bitirir, bir işe girersin. Bir kız nasılsa bulursun o zaman…”


Arkadaşlarından aldığı bu teselli ile elindeki al gülü fırlatıp attı genç adam… Sonra arkadaşlarıyla basketbol oynamaya koyuldu.

Bülbülün hayatına mâl olan al gül, çamurların içine düştü.


Delikanlı eve geldi. Gülün dikenine asılıp kalmış bülbülün ölüsünü gördü. Ama bu manzara onun için hiç bir şey ifade etmedi.

Aşk için Bülbül hayatından oldu. Anlayanı olmadı. Ağlayanı olmadı. Herkes bu hikayenin bir yerinde…


Ayfer’e de bu hikayenin kıyıcığında bir yer bulalım…


Sen ney üfle… Ben türküler söyleyeyim. Bülbül’ü hayırla yâd edelim. Al gülü düştüğü yerden kaldıralım. Hiç soldurmayalım.


Evet, şarkı sözüyle başladık söze, dönelim öze… Yine bir bülbül şarkısı ile noktamızı koyalım.

“Bülbül’üm gel de dile
Söyle benimle bile
Sesini duyur güle
Çile bülbülüm çile”

Ayfer AYTAÇ

Yorum bırakın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

error: Content is protected !!
Yukarı Çık