AYFER AYTAÇ

AĞACINIZI KURUTMAYIN

Dünya yüzeyinde her insanın bir ağacı varmış. Her daim abdestli, namazında olan bir adam bakmış bir gün kendi ağacının kuruduğunu görmüş. O adamı bilenler, yakından tanıyanlarda ağacının kuruduğunu görmüşler ve üzülmüşler haliyle… Adamın adına Allah’a yakarmışlar: “Yüce Rab! Biz bu kulunu iyi biliriz… Fakat gördük ki ağacı kurumuş, nedendir?” Kerim Allah: “O, kendisine farz olan namazını eksiksiz kılıyor ancak kılmayanları da eleştiriyor. Eleştireceğine doğru olarak örnek olsaydı.” diye cevap vermiş bu yakarmalara… Adamı tanıyan kullar yine yalvarmışlar: “Yüce Rab! Biz ona gerekeni söyleriz düzelir, ne olur ağacını yeniden yeşert…” Allah (c.c.): “Bir şartla! Onun iyi dediği ailesi, onun için ne

AĞACINIZI KURUTMAYIN Devamını Oku »

HAYIRLI CUMALAR

“Elif, Lâm, Râ… Bu Kur’ân öyle büyük bir kitaptır ki;insanları, Rablerinin izni ile karanlıklardan aydınlığa, herşeye gâlib ve hamde lâyık olan Allah’ın yoluna çıkarmaniçin onu sana indirdik.” (İbrâhim 1) “İyilik ve takvâ konusunda yardımlaşın; günâh ve haddiaşmada yardımlaşmayın ve Allah’tan korkup sakının!” (Mâide 2) “Onlar görmüyorlar mı ki, biz geceyi, içinde rahatetsinler diye; gündüzü de (her şeyi) gösterici (aydınlık)olarak yarattık. Şüphesiz bunda, inanan bir toplum içinelbette (Allah’ın varlığını gösteren) delîller vardır.” (Neml 86) “Olur ki, bir şey hoşunuza gitmezken, sizin için o hayırlıolur ve bir şeyi de sevdiğiniz hâlde o, hakkınızda şer olur.Allah bilir, siz bilemezsiniz.” (Bakara 216) “Zulüm yapanlara

HAYIRLI CUMALAR Devamını Oku »

CİNGEN TEYFİK 2

KENDİ ÇOCUKLARINDAN ZİYADE ESNAFIN BABASIYDI… Esnaf Birliğinin Başkanı olan Tevfik Önem, bir defasında esnafla toplantı halindeyken, kendisini dinlemediğini fark ettiği; birbirleriyle sohbet eden bir kaç esnafa kızıp, sesini mikrofonsuz bile sokağa taşırıp, her yerden duyulacak kadar yükseltir: “Keyfiniz iyiyse burada sizin ne işiniz var! Sizlerin hakkını aramak için ayda sekiz-on kere Ankara’ya gide gele yolları aşındırdım..! Buna da yanmıyorum da, sürekli milletvekillerinin, bakanların odalarını kapı kapı dolaşmaktan, esnafa yardım istemekten çingene durumuna düştüm. İşte o beni biraz rahatsız ediyor. Hele hele burada beni dinlemiyor oluşunuz aşırı rahatsız ediyor!” der. (Esnafın çok zorluk çektiği o dönemlerde bir de devletçe Isparta’ya yeni

CİNGEN TEYFİK 2 Devamını Oku »

CİNGEN TEYFİK 1

KENDİ ÇOCUKLARINDAN ÇOK ESNAFIN BABASIYDI… Isparta’nın öğretmen ordusunda, esnaflığında, siyasetçiliğinde ve oda başkanlıklarında bir zamanlar nam-ı diğer “Cingen Teyfik” Tevfik Önem vardı. Ispartalılar kendisini -arkasından konuşurlarken- nam verdikleri isimle “Cingen Teyfik” diye anıyor olsalar da, yüzüne tüm samimiyetleriyle “Baba” diye hitap ederlerdi. Nüfus kütüğünde kayıtlı duran “Tevfik” ismi çoktan unutulmuştu. O gerçekten başta esnafa olmak üzere, herkese babalık eden zat-ı muhterem bir insandı. Herkesin halinden anlayan, dertlinin derdiyle dertlenip çare bulmaya çabalayan, yardımseverlikte öncü, babalık payesini hak etmiş çok yufka yürekli bir adamdı. Kader denilen rüzgar bir esti miydi, insanı aklına gelmedik yerlere sürüklüyor. Sonra diniyor, duruluyor bu rüzgar ancak

CİNGEN TEYFİK 1 Devamını Oku »

TEVFİK KINIK…

TAKVİMDEN DÜŞEN YAPRAKLAR… Belediye Başkanlarımızdan Tevfik Kınık’ı Anlatıyorum… Tevfik Kınık’ı günümüzde şehrimden çok az kişi tanır. Belediye eski Başkanlarımızdandır. 1947-1950 yılları arasında Belediye Başkanlığı yapmış, Gül kokulu şehrime üç yıl hizmet vermiştir. Sene itibariyle ben daha hayatta değilim. 2000’li yıllar öncesi Isparta Belediyesi’nde Basın Müşavirliği yaparken, bu zat-ı muhteremleri araştırmıştım. Niyetim “Daha önce kimler bu şehre belediye başkanlığı yapmışlar ve görevlerini nasıl icra etmişler..?” geleceğe örnek göstermekti. Aynı şekilde hizmetleri ve hayatları geçmişte kalmış valilerimizin kim olduklarını da araştırıp arşivlemiştim. Amacım bu isimleri bir kitapta toplayıp benim gibi meraklılarına tanıtmaktı. Serde araştırmacı gazetecilik olduğu kadar iyi niyette dolu olduğundan, bu

TEVFİK KINIK… Devamını Oku »

BAHAR ANNE VE MÜNİR BABA

Günümüz dünyasında komşuluk ilişkileri geçmişte olduğu kadar sıcak yaşanmasa da; Anadolu illerinde gelenek ve göreneklerine özen gösteren, komşuluğa büyük önem verenler hâlâ mevcut çok şükür… Apartman dairelerinde üst üste yahut yan yana dairelerde oturanların birbirlerini tanımadıkları, birbirlerini gördüklerinde selam bile vermekten imtina ettiği dönemlerdeyiz. İnsanların yaşamına bilgisayar vasıtasıyla çöreklenen sosyal medya, komşuluk ve akrabalık ilişkilerini zedelese de; Anadolu topraklarında yaşayanlar, insan kalabilmenin, komşuyla konuşmanın hassasiyetine gereğince dikkat ediyorlar. Televizyon denilen icadın dünyalarına girmesi aralarına mesafe koymuş olsa da, komşular her karşılaşmalarında sıcak sohbetler edebiliyorlar. Birbirlerinin sıkıntılarını bu sohbetlerle gidermeye çalışıyorlar. Özellikle benim gibi komşuluk ilişkilerinin sıcak yaşandığı bir mahallede doğup

BAHAR ANNE VE MÜNİR BABA Devamını Oku »

ANTALYA “AN”LARIM

Antalya’da Düden Şelalesini denizin içinden seyrettim… Aklıma estikçe Antalya’ya giderim… Denizi çok sevdiğimden, Akdeniz’e açılırım. Meltem havasını koklarım. Plaj kenarından taş toplarım. Stresimi engine atar, gönlümü güzelliklerle doyurur dönerim. Bu kendimce kaçamaklarıma, denizle buluşmalarıma bir kaç aydır ara vermiştim. Yaz mevsimini başka türlü değerlendirmiştim. Antalya, malum yaz sıcaklarında benim yaştakilere rahatsızlık veriyor. Denizi güzel olsa da, sıcağı çekilmiyor. (Seneler öncesi epey bir süre Antalya’yı mesken tutmuşluğum var. Üçgen mahallesi sakinleriyle komşuluk yapmışlığım, Kültür Parktaki doğal güzellikler içindeki cam piramitte fotoğraf sergisi açmışlığım oldu.) Antalya, çocukluğumdan beri sevdiğim şehirlerdendir. Şehrin çoğu yerinin sazlık zamanlarında, sivri sineklerin cirit attığı dönemlerde ailecek Akdeniz’i

ANTALYA “AN”LARIM Devamını Oku »

YAVŞAN OTUNDAN…

YAVŞAN OTUNDAN ECZACILIĞA… İnsanoğlu henüz ilacı tanımıyor, ne olduğunu bilmiyor… İnsanoğlu başına geleni çekiyor, gününü geçirmek için yaşıyor… Tarihin derinliklerinde neler var, bugün dahi biz de bilmiyoruz. Ama şimdiki gibi bu kadar çok ölümcül hastalık olmasa gerek… Sanırım insanoğlu doğal beslendiğinden bugünkü kadar ağır ilaçlar kullanmaya ve hastanelerde tedavi edilmeye gerek yoktu. Zaten doktor, hemşire diye de bir şey yoktu. Allah bilir, belki de daha farklı hastalıklardan toplu ölümler oluyordu. İnsanlar üredikçe, farklı yerlerde yaşamaya yayıldıkça, yanlış yeme alışkanlıkları da başlamış olabilir. Misal, tanımadıkları otları yeme merakı gibi… Böyle durumlar oluyordu ki, zaman geldi insanoğlu bu uğurda ilaca ve tedaviye

YAVŞAN OTUNDAN… Devamını Oku »

İLK ECZACIMIZ

Herkese sevgi ilacıyla dinlenmiş gayet afiyetli günler… Bizim şehirde yakın tarihe kadar henüz eczane yoktu. Hemen hemen eczanenin ne olduğunu bilen, gören de yoktu. İlaç tedarikini ve hasta tedavisini şehrimde yaşayan Rumlardan dört Rum kardeş, ilkel yöntemlerle birlikte yürütüyordu. Ta ki Cumhuriyet sonrası, babam Bekir Saim Aytaç’ın amcazadesi Eczacı Muzaffer Bey, şehrimizde ilk eczaneyi açana dek… Gülüyle namlı şehrimin öz evlatlarından Muzaffer Bey, İstanbul’da eğitim görürken: “Bir kesere sap olamamışsın…” diyen Şair Mehmet Akif Ersoy’un elini öper ve: “Beni affedin hocam, size layık olmaya çalışacağım.” der. Dediklerini hayata geçirebilmiş midir acaba? Cumhuriyet kurulana kadar Isparta’da eczane yoktur. İlaç ve tedavi

İLK ECZACIMIZ Devamını Oku »

DEĞİRMENCİ FIRINI

154 yıldır ekmeğini kuyrukta satan fırın… Fabrikalar çıkmadan önce, yani motorlu değirmenlerden önce su değirmenleri vardı. Su değirmenleri, vatandaşın çuvallarla getirdikleri zahireyi öğüterek un yapardı. Akarsular azalınca veya yok olunca yerlerini motorlu değirmenler, sonrada fabrikalar aldı. Un, bütün bunlardan önce, elle çevrilen küçük tepsi büyüklüğündeki el değirmenlerinde öğütülürdü. Un, malumunuz özellikle buğday, arpa, çavdar ve mısır tanelerinin fabrikalarda, traktör tekeri büyüklüğündeki yuvarlak ve hızla dönen iki blok taşın arasında ezilmesidir. Değirmeni olan ve değirmeninde un öğüten kişilere her yerde “Değirmenci” denir. Isparta’da 1800’lü senelerin ikinci yarısından sonra Minas’ında (buz gibi kaynak suyuyla meşhur Ayazmana’da) un değirmeni tesis edilir. Akabinde şehrin

DEĞİRMENCİ FIRINI Devamını Oku »

KARDEŞLİK…

KARDEŞLİK KARINDAŞLIK… Küçükken bir yatağa sığan kardeşler, şimdi kavgalılar dünyaya sığmıyorlar… Acaba akrabalarımla en son kaç sene önce selamlaştık?Ya kardeşlerim, kuzenlerim nerelerdeler? Hepsi de ayrı ayrı yerlerdeler… Benim kardeşlerim, en yakınlarımdan olan kuzenlerim, dünyasını terk eden akrabalar için bile bir araya gelmiyorlar. Sadece çocuklarını sünnet ettirirken veyahut oğlanı-kızı evlendirirken düğün davetiyesi gönderiyorlar. Niye? En azından bir çeyrek altın takarlar diye… Davete icabet edemiyorsanız bile o altını bir şekilde iletirsiniz, sonra bir daha başka bir düğüne kadar haberlerini alamazsınız. Ana baba evindeyken böyle değildik, büyüklerimiz ahiret yurduna göçünce koptuk el olduk. Bahanesi, hayat gailesi… Zamane telaşesi… Telefonları elinden düşmez, sosyal medyada

KARDEŞLİK… Devamını Oku »

AİLE MÜESSESİ BATIK

Büyük kurtuluşun başlangıcı, insanın kendi üzerinde düşünmeye başlamasıyla olur… Günümüzün aile yapısını virane görüyorum. Temelsiz eğreti yapı… Evlenmiş olmak için evlenenler, iki sıkıntı görünce boşanma yoluna gidenler… Mutluluk müessesesi olması gereken, mukaddes gibi korunması icap eden yuvalarımız, adeta öfkenin ve nefretin cebelleştiği arena gibi… Birbirini öncelikle Allah rızası için sevmesi gereken eşler, hoşgörü yerine ateş topu saçar haldeler… Aile müessesini Allah rızasına yönelik sağlamlaştırması ve İslam neslinin devamını sürdürmesi için gayret etmesi gereken eşler, adeta şeytanı sevindirme gayretindeler. Sevgi dolu olması gereken yuvalarda şiddet, hiddet, küfür, hakaret ve böylesine harp ortamında mutsuz yetişen masum çocuklar… Sonra o çocukların kararan dünyaları,

AİLE MÜESSESİ BATIK Devamını Oku »

error: Content is protected !!
Yukarı Çık