İnsanın başına bir dert gelince, kendi kendini kurtarmaya çabalar. Gayreti yetersiz kalınca, etrafından yardım istemeye başlar. Makam sahiplerine, zenginlere, hatırı sayılan kişilere ulaşmaya çalışır. Yetmez, türbelere gider. Dua eder, himmet ister.
Hasta ise doktora gider, torbalarca ilaçla gezer. Bunlardan fayda görmediğini anlayınca adaklar adar, vaatler eder. Hocaya, falcıya gider. Yalanlarla dolandırılır. Bir netice alamayınca, nihayet Allah’a döner.
İnsan eğer kendi işini yapabilseydi; hacıdan-hocadan umduğunu bulsaydı, müracaat ettiği kişilerden yardım alsaydı, Hakk’a hiç dönmeyecekti.
En sonunda insan, aklı başına gelmiş olarak dua eder, gözyaşı döker, Allah’tan yardım diler.
Bekler, bekler… “Olmuyor…” diyerek ondan da vazgeçer. “Ne yapsam boş…” der. Dua etmeyi de bırakır. (Bırakmasak iyi olur tabii de, insanız işte… Tahammülsüzüz.)
Evet, ne yapılsa nafiledir. Çünkü şu bir gerçek ki, kader tecelli edecek… Olacak olursa olur, olmayacaksa olmaz. İnsanın yapması gereken sabretmektir. Duayı dilden düşürmeden sabretmek…
İyiliğin gelmesine “Bana iyilik gelsin.” kötülüğün gitmesine “Benden kötülük gitsin.” diyerek isteme ey insan!
Niye derseniz, kısmetinizde size gelecek bir nimet varsa, istesen de istemesen de gelir.
Ne demiş eski zatlar:
“Kısmetse gelir Hint’ten, Yemen’den… Kısmet değilse ne gelir elden…”
Allah muhafaza; gelecek bela varsa, kaçsan da gelir, dursan da…
Belanın kalkması için istersen hep dua et, istersen sabret… Artık ne yapacağını her insan kendi bilir.
Bence bunlardan öte, varlığını Hakk’a teslim et. Zira ne olacaksa olacaktır.
Nimet gelirse şükretmeye başla… Bela gelirse sabretmeye başla… Belayı da bir nevi nimet bil. Günahından arındırır insanı… Lakin gizlemeye çalış belanı, kimselere söyleme, kimseye dert yanma. “Bıktım, usandım.” deme! İsyan etmiş olursun… (Hâşâ) Allah’ı, kula şikayet etmiş olursun. Bunlar çok ince noktalardır.
Hazret-i Ebubekir’in bir gün şiddetli bir şekilde dişi ağrımış. Peygamberimizin (s.a.v.) huzurunda sabretmesine rağmen gözlerinden yaşlar akmış. Peygamberim:
“Ne oluyorsun Yâ Ebâbekir!? Niçin ağlıyorsun?” diye sorunca, Hazret-i Ebubekir:
“Yok bir şey…” demiş. Peygamberimiz söylemesi için ısrar edince:
“Dört gündür dişim ağrıyor, tahammül edemedim Yâ Rasulallah!” deyince, Peygamberimiz (s.a.v) mübarek elini ağrı bölgesine sürmüş ve:
“Neden daha önce bana söylemedin?” diye sormuş. Hazret-i Ebubekir:
“Yâ Rasulallah! Allah’ı, sana mı şikayet edeyim?” diye cevap vermiş.
İşte Müslüman dediğin budur! Müslüman böyle olmalıdır. Korku geldiği zaman ki Müslümanlıkta iş yoktur. Öylesi hakiki değil, taklit Müslümanlıktır.
İyilik de, kötülük de bırakın gelen gelsin… Gelecekle, öleceği kimse durduramaz. Fakat geleni de, gideni de kimseye söylemeyin. “Yan ama tütme!” derdi büyüklerimiz…
Dünyalık olan hiç bir kötülük ateşi, cehennem ateşinden daha şiddetli değildir. Sabredersek, sırat köprüsünden geçişimiz kolay olur.
Kötülükler belki de imanımızın gücünü ölçmek için geliyordur. Burası imtihan dünyası ya; imanımız kuvvetli mi, zayıf mı? Bunun ölçü birimi, yaşadıklarımız karşısında aldığımız tavırlardır.
Peygamberlerin hayatını bir inceleyin, neler neler yaşamışlar. Ne zorluklarla karşılaşmışlar, hangi sıkıntıları aşmışlar. Bize gelenler, onların yaşadıkları yanında kuş tüyü hafifliğinden bile hafiftir. Allah, dağına göre kar verir. Kimseye kaldıramayacağı yükü sarmaz. Bunun bilincinde olarak bizlerde gördüğümüz zorluklar karşısında metanetli durmalıyız. Kimseye halimizi belli etmemeliyiz.
Kader karanlıktır. Karanlık ışıkla aydınlanır. Dolayısıyla kaderimizi güzelleştirmek ve imanımızı güçlendirmek için ne yapacağız? Allah’ın emrine, Peygamberin yol göstericiliğine uyacağız. Kandilimiz Kur’an-ı Kerim olursa, karanlıktan korkmayız evvelAllah…
Kur’an-ı Kerimin ilk ayeti:
“Yaratan Rabbinin adıyla oku!” dur. (Alak Suresi 1.ayet) Okumazsak neyi bileceğiz? Şimdinin şarlatanlarını mı dinleyeceğiz? (Onlara karşı ve tüm kötülere karşı bizi Allah muhafaza etsin…)
“O, yaratan, yoktan var eden, şekil veren Allah’tır. En güzel isimler O’nundur. Göklerdeki ve yerdeki her şey O’nu tesbih eder. O, mutlak güç sahibidir, hüküm ve hikmet sahibidir.” (Haşr Suresi 24.ayet)
Ayfer AYTAÇ