Hiç duymadın mı? “Merhamet etmeyene merhamet edilmez!”
Sen kendine bile merhamet etmiyorsun… Kendini ateşe doğru sürüklüyorsun… Sonu ateşe varan anlık hazlara meylediyorsun…
Sana imtihan için verilmiş olan uzuvlarını; gözünü ve kulağını günahlarda kullanırsan, yarın hesabını nasıl vereceksin? Hangi mazereti ileri süreceksin? Günahın karşılığı var, azap ve ıstırap… İçine zehir katılmış bal ama hakikatte kezzap… Anlık bir haz ama sonu azap…
Günah işlememek için göstereceğin sabır, günahın azabından çok daha kolay ve azdır. Bir günah; insanı felaketlerin uçurumuna yuvarlayabilir, bir ömrü heba edebilir.
Uyan artık ey gafil nefsim!
Vakit varken uyan ve kendine gel! Dur ve düşün; nerede ve ne haldesin, bu gidişin sonu nereye varacak… Akıbetin ne olacak? Şimdi uyanamazsan, seni kim kurtaracak?
Ey dünyaya aldanan gafil nefsim!
Önünde kabir ve mahşer var. Dünyada iraden elinde ve bütün fırsatlar önünde iken, kurtulmak için en küçük çabayı gösteremiyorsun… Yarın iraden elinden alındığı zaman, kabirde ve mahşerde nasıl kurtulacaksın? Dünyada en küçük bir acıya ve ıstıraba dayanamaz iken, öteler âlemindeki dehşetli azaplara nasıl katlanacaksın? Dünya hayatında tövbe, gözyaşı ve kefaretle temizlenemeyen günahlar, öteler âleminde çok daha şiddetli azap ve ıstıraplarla temizlenecek..!
Ey gafil nefsim!
Eğer azaptan korkmuyorsan, parmağını sadece birkaç dakika kadar, hatta birkaç saniye müddetle bir kibrit veya çakmağın ateşine tutup beklemeyi dene ve ne kadar aciz ve zavallı olduğunu gör, anla ve uyan!
Basit bir çakmağın ateşine birkaç saniye dahi dayanamıyorsun ama akıbeti ateşe giden günahlara cesaret edebiliyorsun…
Ey gafil nefsim!
Dünya ateşi, ahiret ateşinin yanında su gibi serin kalır. Dünya sıkıntıları, ahirete nispetle hiçbir şey sayılmaz. Dünyanın anlık lezzetleri de hiç ve yok hükmündedir. Anlık, fani ve geçici şeylerdir. Hakiki değil, mecazi zevklerdir. Sonunda bitip tükenecek, ister istemez elden çıkıp gidecektir.
Dünyadaki her şey fani ve zevale mahkûmdur. Dünya zevklerine gönül bağlayanın akıbeti elemdir, hasret ve nedamettir. Çünkü gönül bağladığı şeyler kendisine kalacak değildir. Ayrılacağı şeye gönül bağlamak akıl kârı değildir. Zira kaybedeceği şeyleri sahiplenmek elem sebebidir. Hadis-i şerifte buyurulduğu üzere:
“Akıllı insan nefsine hâkim olan ve ölüm sonrası için amel yapıp hazırlanandır. Aciz insan ise nefsinin hevasına tabi olduğu halde, Allah-u Teâlâ’dan bir şeyler umandır!” (Tirmizi, Sıfatü’l-Kıyame 25, H.No: 2459 ve İbni Mace zühd 31 H.No: 4260)
Ey gafil nefsim!
Biraz dur düşün hele; sen kimsin, nereden geldin, nereye gitmektesin? Akşam yatıp sabah kalkıyorsun, her gün yiyip içip aynı şeyleri yapıyorsun… Garip bir dönme dolabın içinde günler, aylar, yıllar ve derken ömür geçip gidiyor… Nadide ömür sermayesi an be an eriyip bitiyor ve sen de adım adım akıbet menziline doğru gidiyorsun…
“Dünya” denilen kimine çok uzun, kimine kısa gelen bir rüyada; zaman ve mekân muammasının içinde dereye düşmüş şuursuz bir kütük gibi yuvarlana yuvarlana gidiyorsun… Bu gidişin sonu nereye varacak, bu yolculuk hangi durakta son bulacak, düşünmüyorsun…
Dur ve düşmeden, akıbet başa gelmeden önce düşün ey nefsim! Vakit varken, fırsatlar eldeyken, düşünmenin fayda vereceği şu anda düşün! Yarın düşünmek için çok geç olabilir, fırsatlar elden gidebilir. Akıbet her an başa gelebilir. Akıbet, her yerde herkese yakın, bir nefeslik mesafede ölüm…
Ey gafil nefsim!
Bu dünya zevk-u sefa yeri değil, muvakkat bir imtihan salonudur. Her an bir imtihanla karşı karşıyasın ve ömür boyu süren bir imtihandasın. Eğer bu imtihanın farkında ve şuurunda olmazsan, kaybedenlerden olabilirsin! Maazallah, ya kaybedersen, helak olup gittin demektir.
Kazanmaktan başka alternatifi olmayan bir imtihan bu… Ya cennet ya cehennem… Düşünmek bile zor… Aklı başında hiç kimse cehennemde bir dakika kalmayı bile göze alamaz. Şu aciz insan cehennemi uzaktan bile görmeye dayanamaz. Cehennem öyle dehşetli bir azap yeridir ki, dünyadaki hiçbir ıstırap onunla kıyaslanamaz. İnsan, dünyada hapishaneye düşmemek için kanunların suç saydığı filleri yapmaz ama sonu cehenneme varacak günahları işlemekten korkmaz. Gafil insan bilmez ki; dünya hapishanesi cehennemin yanında ceza bile sayılmaz.
Ağla ey gafil nefsim!
Otur da günahlarına ağla! Yarın kabirde, mahşerde ve sırat köprüsünde ağlamamak için bu dünyada gülmeyi bırak da biraz ağla!
“Eğer benim bildiğimi bilseydiniz, az güler ve çok ağlardınız!” buyurmuş Hazret-i Peygamber (Sallallahu aleyhi ve sellem)…
Ayfer AYTAÇ