Gülene “Neden gülüyorsun?” diye sorulmaz…
Ama ağlayana neden ağladığı sorulur…
Sen de dualarında ağla ki, Rabbin sebebini sorsun...
“(Rasulüm!) De ki: Eğer Allah’ı seviyorsanız bana uyun ki, Allah da sizi sevsin ve günahlarınızı bağışlasın. Allah çok bağışlayıcı, çok merhamet edicidir.” (Al-i İmran 31)
Demek ki gerçekten Allah’ı sevmek; elden geldiğince günahımızı ve sevabımızı bilerek, kimseyi küçümsemeden ve dışlamadan peygamberin yaşayışına uygun yaşamaya ve O’nun davasını sürdürmeye çalışmakla olur. Seven sevdiğine uyar. O, bize en güzel örnektir.
“Ey insanlar! Size kendi içinizden öyle bir peygamber geldi ki, sizin sıkıntıya düşmeniz O’na çok ağır gelir. O size pek düşkün, inananlara çok şefkatli, çok merhametlidir.” (Tevbe 128)
“Ey Peygamber! Biz seni ancak alemlere rahmet olarak gönderdik.” (Enbiya 107)
“Biz seni ancak müjdeleyici ve uyarıcı olarak gönderdik.” (Furkan 56)
“(Ey Peygamber!) Biz seni insanlar için bir şahid, bir müjdeci, bir uyarıcı (sakındırıcı), O’nun izniyle Allah yoluna çağıran ve nur saçan bir kandil (aydınlatan bir ışık) olarak gönderdik.” (Ahzab 45-46)
“Bütün dinlerden üstün yapmak üzere, peygamberini, doğruluk rehberi Kur’an ve gerçek din ile gönderen O’dur. Allah şahid olarak yeter.” (Fetih 28)
İnsan, günlük hayatta bilmediği bir ortamda çoğu zaman yabancılığın verdiği stresle danışabileceği -bilen- birini arar ki; yanlışlıklar yapmasın, tehlikelere düşmesin ve zarara uğramasın. İşte en büyük danışman O’dur. Hazret-i Muhammed Mustafa Sallallahu Aleyhi ve Sellem…
O, amcası Hazret-i Hamza’nın ciğerini çıkarıp Hind’e teslim eden Vahşî’yi affetmiştir. Mescidini kirleten birini linç etmek isteyenleri engellemiş ve bir kova su ile onlara şefkatle temizliği öğretmiştir. Hangi ırktan, hangi renkten, hangi partiden ve hangi görüşten olursa olsun ve hangi büyük günahı işlemiş olursa olsun; gönülden bağlanmak isteyen herkesi sevgi ve şefkatle kucaklamıştır.
Uhud savaşında dişini kırıp yüzünü kan içinde bırakanlara beddua etmesi istenince:
“Ben lânetleyici olarak gönderilmedim. İnsanları hak yoluna ve Allah’ın rahmetine çağırmak için gönderildim.” buyurmuştur. Kendisini ziyarete gelen bir bedevînin (çöl halkından birinin) bir peygamber karşışında bulunmanın verdiği tedirginlikle titrediğini görünce:
“Arkadaş! Kendine gel! Ben hükümdar değilim. Ben Kureyş’ten kadid (kuru ekmek) lokmasıyla geçinen bir kadının oğluyum.” demiş ve onu rahatlatmıştır. Çünkü O, halkın ve gönüllerin “Sevgili”siydi.
Başarısının sırlarından biri de adaleti eksiksiz uygulamasıydı. Hırsızlık yapan hatırlı aileden bir kadının cezasını engellemek isteyenleri şöyle uyardı:
“Sizden öncekiler, adam kayırmaktan dolayı mahvolmuşlardır. Onlardan yüksek aileye mensup biri bir suç işlerse onu bırakırlar ama fakir ve zayıf (Arkası, malı, makamı ve şöhreti bulunmayan) biri bir suç işlerse onu cezalandırırlardı. Cenab-ı Hakk’a yemin ederim ki, Muhammed’in kızı Fatıma bu suçu işlemiş olsa, cezasını kendim uygulardım.”
AFİYETLİ VE ADALETLİ GÜNLER TEMENNİSİYLE… HAYIRLI CUMALAR…