DÜNYANIN EN CESURÂNE YÜREKLERİ… Çocuklar, Allah’ın emanetleri… Cennetten dünyaya, mâsum ziyaretçileri… Allah’ımızın ihsan buyurduğu nurânî varlıklar… Müslümanlık nuruyla taçlandırılarak gönderilmişler… Yürekleri îmânla süslenmiş, Allah’tan gayrisinden korkmamaları zihinlerine kodlanmış… Âh, o pâkize zihinler, büyüklerince henüz tazecikken (menfî yönde) yıkanmasa… Âh, o kalplerdeki nurlar karartılmasa… Sâdece çocuklardan oluşan bir dünya olsaydı; kötülüğün,
Büyük kurtuluşun başlangıcı, insanın kendi üzerinde düşünmeye başlamasıyla olur… Günümüzün aile yapısını virane görüyorum. Temelsiz eğreti yapı… Evlenmiş olmak için evlenenler, iki sıkıntı görünce boşanma yoluna gidenler… Mutluluk müessesesi olması gereken, mukaddes gibi korunması icap eden yuvalarımız, adeta öfkenin ve nefretin cebelleştiği arena gibi… Birbirini öncelikle Allah rızası için sevmesi
AİLE MÜESSESİ BATIK Read More »
Çocukluğumun saflığıyla onu gazeteci bilmiştim…Çocukluğumda şehrimin yerel gazetelerini ve gazetecilerini görmüşlüğüm olmadığından ben gazeteci olarak ilk onu tanımışımdır. O ki bizim şehrin çocuklarının “Gasteci Amca”sıydı. Asıl ismi Niyazi Selçuk’tu… Çocukluğumun saflığıyla onu gazeteci bilmiş, cam kenarında oturup haftanın üç günü bize gelişini sabırsızlıkla beklemişimdir. Çünkü Niyazi Selçuk bir gazete dağıtıcısıydı.
Elindeki bir lirayı hiç harcamadan kızını okuttu… Arsızlık arlıdır, ama karlıdır. Ar, utanma duygusudur. Utanmasını bilmeyen, her ortamda sıkıntısız yaşar. Utanmadıktan sonra iste paşam, oh ne rahat yaşam… Yüzünü kızartmadan istemesini bilen, istediğini alır. Bizim dinimizde isteyen el boş çevrilmez. İstemesini becerebilen aç, açık kalmaz… Çocukluktan gençliğe geçiş devremizde, gülleriyle
BİR LİRAYLA BİR ÇOCUK OKUTTU Read More »