Bölüm: 4 Eski sistemde Anadolu baskılarında gazeteye bir resim kullanabilmek için, İstanbul’dan alüminyum saçtan yapılan klişelerin gelmesi beklenirdi. Zira gazeteler klişe resim basımı yapıyordu. Siparişinden günler sonra ele geçirilen klişedeki resim, yıllarca kullanılırdı. Bu yüzden o resme uygun haberlerin sık sık ancak farklı konular oluşturarak değerlendirilmesi yapılırdı. Örneğin, üstten bakılarak
Şu medya sektörü ne yaygaracı… Reyting uğruna yapmadıkları yok… Televizyon haberlerinde izledim, İstanbul’daki taksicileri kötülüyorlardı. Genel konuşmasalar anlayacağım, hani beş parmağın beşi bir değildir ya. Alın size taksicilere yönelik -güzel ahlak- tanımına uygun başımdan geçen iki örnek: Gecenin saat birinde İstanbul Avcılar’dan Ümraniye’ye gidiyorum. Bindiğim son seferindeki belediye otobüsü Mecidiyeköy
DERE YATAKLARI ARSA OLURSA… Her yanımız beton bina doldu… Etrafımız koca duvarlarla çevrelendi… Güneşimiz kapandı… Dere yatağına ev yapılır mı? Siz hiç hayvanatın/haşeratın dere yatağında yuvalandığını gördünüz mü? Örneğin; bir karıncanın dere yatağında yuvasına rastladınız mı? Hayvanlarda akıl yok, içgüdüleriyle hareket ediyorlar ve dere yatağına ev yapmıyorlar. Ne hikmetse kendisine
DÜZENSİZ YAPILAR GELENEKLERİMİZE DE DUVAR… Gazetelerde gün geçmiyor ki, çürük binalara karşı ilgililerce basın açıklamaları bulunmasın… Ve medyanın manşetlerinde o binalarda mağduriyet yaşayanların fotoğrafları olmasın… İnsan canı mı önemli, modern yaşamın getirisi betonlaşma kültürünü geliştirmek mi? İstanbul’da daha çok görüldüğü üzere otuz-kırk yıl önce yapılmış çok katlı apartmanlar günümüz şartlarına
BETONLAR VE İNSANLAR Read More »