SEVGİYE AÇIZ
SEVGİYE AÇ TOPLUMUZ… MOTİVEYE KANIYORUZ… “Seni seviyorum…” cümlesini ağzımızdan kolay çıkaramayız. Türk toplumunun geleneksel yapısında sevgiyi dışa yansıtmama, yansıtamama hâli vardır. Çocuklarımızı içten çok severiz, onların kılına dahi zarar gelmesini istemeyiz ama onlar -bu çok- sevgimizi pek bilmezler. İçten gelen görünmez sevgimizi çoğunlukla fark etmezler. Çünkü sevgimizi yüreğimizden dilimize getiremeyiz. Sarılmaktan kaçınırız, sakin hallerimiz de bile kaş çatarak konuşuruz. Biz de atadan öyle görmüşüzdür. (Babalarımız, babalarının yanında çocuklarını kucaklarına almaktan çekinirlerdi. Belki bunu saygısızlık sanırlardı.) Çoğumuz öyle görmüşüz, öyle götürüyoruz. “Sevgi” kelimesinden utanır, sevgiyi dışa vurmayı ayıp sayarız. Mutlu yuvalar için eşlerin birbirinden bekledikleri, sevginin sıcaklığıdır. Çocukların ailelerinden istedikleri, görünen